Ja ik weet het, ik loop hopeloos achter, dit heb ik 2 weken geleden al gedaan, de volgorde hier op de blog is totaal overstuur, maar hier is die dan: tatatataaaaaaa, The Movie van Yosemite, de leukste foto’s veel te snel achter elkaar met een olijk muziekedietje er onder. Wat wil een mens nog meer?

Lees verder »

Een bekend punt in Yosemite National Park is Glacier Point. Je hebt daar een erg mooi uitzicht over het dal en over de verschillende rotsformaties. Je kan hier natuurlijk met de auto naar toe rijden, maar je kan ook hiken vanaf het dal naar dit uitzichtpunt. Voor de laatste variant kozen wij, omdat je door te lopen het park beter ‘beleefd’, veel meer ziet en meemaakt en nog leuk is ook. Dat je er een beetje moe van wordt, soit. De wandelroute, de four mile trail (die 4,6 mijl lang was) betekende 7,5 km bergop en weer net zo ver bergaf. Een mooie hike-doop voor Rik die dat nog nooit eerder had gedaan, en die over een paar dagen toch echt 16 kilometer met backpack naar de havasupai moet hiken. Lees verder »

In 24 uur kan je een boel doen. Je kan bijvoorbeeld een uur of 8 werken, een uur of 8 slapen, een beetje eten en een beetje socializen. Dat klinkt heel wat op zo’n dag, maar het kan ook anders. Vierentwintig hele uren, volledig geleefd. Vierentwintig hele uren met ik denk wel de grootste tegenstrijdigheden die ik in die uren heb meegemaakt, van de sterren in Death Valley tot de sterren in Vegas.

Het begon allemaal op een grote zoutvlakte in een drooggevallen meer, midden in Death Valley. Daar, midden in de vallei tussen de zoutplaten lagen wij op een stukje zeil. Eerder op die dag hadden wij bij het Death Valley info center een ‘Wild Permit’ aangevraagd, wat betekende dat wij het recht hadden om wild te kamperen. Echter, dat moest minstens 2 mile (zo’n 3 km) van de weg en mocht niet op bepaalde plaatsen. Het drooggevallen meer was een van de plaatsen waar het niet mocht, maar daar letten we even niet op. Onder het mom van: als wij de weg niet meer kunnen zien, kunnen ze ons vanaf de weg ook niet meer zien. Lees verder »

Het was inmiddels donker toen we aankwamen in Yosemite National Park, we hadden nog net een beetje zonsondergang meegepakt waarbij de zon zijn laatste adem blies tegen de spectaculaire rotsformaties. Nu maar eens op zoek naar een camping, het is half oktober niemand heeft vakantie, het gaat vannacht vriezen dus er is geen hond. Tenminste, dat dachten we. In werkelijkheid was het overal volle bak, en zat iedereen buiten zijn camper of tent met een warme muts op lekker te barbecuen. Tja en vind dan nog maar eens een plekkie. Lees verder »

Ja ik weet het, het is blog technisch niet ideaal om meerdere verhaaltjes op de zelfde dag online te gooien, maar ja, we hebben nu niet altijd internet, dus nu maar wat meer.

Na Golden Gate dag was het tijd voor Alcatraz, je weet wel dat gevangenis eiland voor de kust van Frisco. We kregen daar eerst een mooi verhaal van zo’n driekwartier van Ranger John over de verschillende ontsnappingspogingen. Nou ik kan je verzekeren, een paar jaartjes in die gevangenis is erg bevorderlijk voor de crea-beativiteit. Daarna zelf een audio tour gedaan en weer terug naar het vaste land. Lees verder »

Nijntje is in Amerika. Op bezoek bij geode vriend Road Runner. Ze gaan fietsen. Fietsen over de brug. Dan kunnen ze naar de overkant van het water. Handig hoor zo’n brug, dan hoeven ze niet te zwemmen. Want konijntjes kunnen helemaal niet zwemmen, denkt Nijn nog. De brug is heel groot. Wat een mooie brug.

Als je in San Francisco bent moet je je natuurlijk wel een beetje als een toerist gedragen. Maar als je een local guide bij je hebt, gaat dat twintig keer zo soepel als een toerist: Je hoeft niet uren te zoeken welke bus je moet hebben, dat iPhone je gewoon ter plekke. Je hoeft niet uit te zoeken waar je fietsen kan huren en om de 5 minuten te stoppen om op de kaart te kijken, maar je kan gewoon fietsen huren en om de 5 minuten stoppen omdat er weer een mooi uitzichtpunt is over dat rode bruggetje. Lees verder »

Eindelijk, na bijna een jaar vakantieloos door het leven te zijn gegaan (12 weekendjes weg even niet meegerekend) is het dan toch echt zover: op naar Schiphol! Uiteraard hoef je lang niet zo vroeg aanwezig zijn als ze aangeven, maar voor je het weet valt er weer een trein uit en kan je je eigen vliegtuig staan uitzwaaien. Dus wij stonden braafjes om kwart voor 7 op het station om zo rond kwart na achten in te kunnen checken op Schiphol. Nou ja, inchecken, bagage dumpen, want het inchecken hadden wij zo’n 24 uur geleden al gedaan. Via internet stoelen bij de nooduitgang gereserveerd. Yeah!!

Lees verder »

Daar gaat Nijn. Ze stapt in het vliegtuig. Nijn gaat vliegen. Waarheen dan? Naar Amerika. Wat leuk, denkt Nijn. Ze heeft er echt zin in. Wat gaat ze doen dan, in Amerika? Op visite. Op visite bij een goede vriend. Bij Roadrunner. Meep meep, zegt Roadrunner. Ik heet geen Miep, ik heet Nijn, zegt Nijn.

Daar, in de ziedende hitte van de Canyon lopen ze. Twee backpackers. Omgeven door droogte, hitte, en niets anders dan rotsen, zand en stof. En bij elke stap die ze zetten, zien ze ietsje meer af. En bij elke stap die ze zetten, slaat de brandende zon nog weer ietsje harder op hen neer. Maar bij elke stap die ze zetten, komen ze weer iets dichter bij hun doel. Want daar, aan de horizon, vele verzuchtende stappen verderop wacht hun de utopische wereld van de Havasupai. Lees verder »

Voor me ligt een blaadje, nog maagdelijk wit te wachten tot het met een pen beroerd wordt. Door mijn hoofd schieten allerlei gedachten kronkels, maar geen van hen lijkt mijn pen in vervoering te brengen. Toch moet ik wat opschrijven, want de tijd begint te dringen. Vlug krabbel ik wat op het papier om het vervolgens weer net zo snel door te krassen.

Ik zit niet alleen, om mij heen klinkt nog meer gezucht en gepuf. Meerdere mensen verdrinken in hun innerlijke queeste. Lees verder »

In het vorige hoofdstuk zagen we hoe Gerrit Goudvis, bang en alleen thuis, een brief van de deurwaarder kreeg.

En toen was het vrijdag.

Gerrit zwemt weer zijn rondjes, maar is toch angstig over dat wat komen gaat. Niemand weet hoe deze dag zou gaan verlopen.

Hij hoort een boel geluid. Het is pas kwart over zes in de ochtend, en toch is er al volop bedrijvigheid. Zou het er wat mee te maken hebben?
Plots komt er een schepnetje in het aquarium. Gerrit wilde zich nog snel verstoppen in de waterplant, maar het was al te laat. Hij wordt opgevist en in een plastic zakje gedaan. Dan is het donker… “Het is beter als ik je meeneem dan iemand anders”, hoorde hij nog roepen. Lees verder »