Buitenspelen! Als het mooi weer is wil ik buitenspelen. Als ik in een gave omgeving ben wil ik buitenspelen. Nee, niet knikkeren, hinkelen of verstoppertje spelen (is ook leuk, maar voor een andere keer), nee ik bedoel lekker buiten actief zijn. Klimmen, klauteren, fietsen, raften, kayakken, lopen, gewoon buitenspelen.

Vandaag was het buitenspeeldag. Ik kon kiezen wat ik wilde doen en dankzij de Lonely Planet van Greg (Aussie) kwam het idee van een Via Ferrata voorbij. Nog nooit gedaan, dus mooi iets wat ik nu kan doen. Via is Italiaans voor weg, Ferrata betekend ijzer, dus ijzeren weg. In het Duits heet het Klettersteig; Kletteren betekent (nee niet naar beneden kletteren) klimmen; steigen betekent, guess what, stijgen. Klimmend stijgen dus op een ijzeren weg. Je klimt een steile rotswand omhoog, terwijl je vastzit aan een ijzeren veiligheidslijn. Meestal zijn er metalen hulpstukken in de berg geslagen waar je je aan vast kan houden en waar je je voeten op kan zetten. Lees verder »

Inmiddels aanbeland in Cusco. Naast dat dit een buitenspeel-wahalla is (klimmen, mountainbiken, raften, paragliden, via ferrata, paardrijden door de bergen, bungyjumpen, alles kan hier), is het ook een fantastische oude stad met veel historie. Zo ben ik gister met een stel de locale kerk (het zijn eigenlijk 3 kerken naast elkaar) gaan bekijken en daar een leuke guided tour gehad.

Daar sta je dan als Spanjaard in het jaar 15-zoveel. Net half Zuid-Amerika geplunderd en nu alle Inca-meuk uit Cusco weg halen om er je eigen stad te bouwen en je eigen Christelijke geloof even introduceren. Lees verder »

Wel eens gevoetbald op 4000 meter hoogte (Niet doen, na 10 meter rennen ben je helemaal op)? Wel eens gedanst als Peruaanse eilandbewoner in originele klederdracht? Ooit al eens op houtvuur gestookte cocathee gedronken? Ooit al eens met een locaal peruaans gezin een dag samen geleefd? Ik had het in ieder geval nog nooit, tot gisteren.

Het titicacameer is het grootste meer op hoogte ter wereld (zo’n 8300 m², 6x groter dan de provincie Utrecht). Op dit meer (wat gedeeltelijk in Bolivia en gedeeltelijk in Peru ligt) gingen we op bezoek bij de locale bevolking waar we een nachtje bleven slapen.

Lees verder »

Stel je eens een hele hoge berg voor. Nee, niet de Cauberg, nog een stukje hoger. Nee ook niet de Alpe d’Huez, doe er nog maar een paar duizend meter bij. Stel je eens een berg voor die 5300 meter hoog is. Denk er vervolgens een vers laagje sneeuw op, een lekker ochtendzonnetje en je hebt de perfecte start voor een mountainbiketour.

Ik wilde eigenlijk de Road of Death mountainbiken, maar wegens stakende coca-boeren is het afgesloten dus doe ik maar een andere tour. Twee dagen geleden stond ik nog op Schiphol op -12 meter, nu, tegen alle hoogte-adviezen in (langzaam stijgen) sta ik op 5300 meter te wachten om naar beneden te rijden. De lucht is hier erg ijl, 20 meter rustig lopen en je bent al buiten adem. Gelukkig gaan wij mountainbiken met Gravity Assisted mountain biking, fietsen met behulp van de zwaartekracht. Beetje sturen, beetje remmen, dus moe wordt je niet zal je zeggen. Nou, dat valt tegen. Ook bij snowboarden/skiën is het enige wat je doet naar beneden glijen, maar ook daar wordt je best moe van. Lees verder »

Je kent het wel. Een zwoele zomerdag, temperatuurtje 30+ en je loopt een Appie Happie binnen. Je haalt wat je nodig hebt en loopt weer naar buiten. De schuifdeuren gaan open en dan: boem, klap, de zwoele buitenlucht slaat in één keer op je neer.

Je kent het wel. Je vliegt naar La Paz, Bolivia. Je bent prima geland en loopt het vliegtuig uit en dan: boem, klap! Weg zuurstof, weg lucht. Nou ja, niet alles maar wel een heleboel. Het vliegveld ligt namelijk op 4200 meter en de lucht is er een stuk ijler. Je kan er behoorlijk beroerd van worden (of nog veel erger maar dat komt heelt weinig voor, er aan overlijden mocht je niet heel snel naar een lager punt gaan).
Lees verder »

Hola! Hablo español?
No.
Nou, dan is dit een mooi moment om het te leren :p
Op deze manier werd ik door mijn taxichauffeur welkom geheten in Lima de hoofdstad van Peru.
Daar rij ik dan, na een lange vlucht van zo’n 12 uur (krantje gelezen, Shrek 4 gekeken, paar uurtjes met de ogen dicht in een onhandige positie gezeten om te slapen) door Lima. Het gesprek met de taxichauffeur komt niet veel verder dan het feit dat dit mijn eerste keer in peru is. Dat is dan ondertussen wel mooi de 2e Spaanse volzin die ik in één keer begreep!
Op weg naar mijn slaap locatie, Casa Ana, een B&B in de buurt van de binnenstad, maar niet in de buurt van Mira Flores het grote toeristische uitgaangsgebeuren (uit zelfbescherming, zo ga ik op tijd slapen om mijn jetlag weg te werken…). Na hier even rustig gesettled te zijn, maar eens richting stad gelopen om dit deel ook maar eens te zien. Lees verder »

Er was eens… een regenachtige maandag eind augustus… Een nieuw avontuur van Gerrit

Gerrit slaapt. Buiten is het donker en omdat het licht binnen niet brandt, is binnen al niet veel meer te zien. Gerrit droomt over vroeger, over die mooie vakantie in Aruba van een jaar geleden. Goh, wat gaat de tijd toch snel, denkt Gerrit bij zichzelf. En wat jammer dat ik toen mijn neef niet heb kunnen zien. En jammer dat dat relaxe weer er niet meer is, het regent hier zo. En niet zo’n beetje ook.

Hij heeft wel eens iemand horen zeggen dat dat vervelend is, al die regen. Daar kan hij zich niets van voorstellen. Wat is daar nu erg aan, aan water? Vraagt hij zichzelf dan af. En hij droomt zichzelf nog maar eens een rondje rond de waterplant.

Lees verder »

Daar lig je dan: je hoofd 20 centimeter van de penaltystip met daarop de nieuwste supersonische wk-bal van dit moment. Het gras kietelt je neusharen, je oren zijn verdoofd door het immense getoeter van de Vuvuzela en vanaf een afstandje zie je Robben een aanloop nemen en je hoopt maar dat hij inderdaad de bal gaat raken en niet dat wat er naast ligt. Met een flauw tikje met je hand kan je er voor zorgen dat Arjan een gigantische mispeer maakt en Nederland zijn wk-finale misloopt. Topsport op 20 centimeter, dat kan niet.

Daar zit je dan, nog geen 20 centimeter van het zwart-wit geblokte schaakbord. Voor je twee grootmeesters, peinzend over alle slagen die nog komen gaan, die ene zet die hem de winnende maakt. De koning staart je zwijgend aan, alsof hij het ook niet meer weet. Peinzend kijk je de grootmeester aan, alsof het een wedstrijdje wie-het-laatst-lacht-lacht-het-best betreft. Weg concentratie bij de grote meester, weg briljant uitgedacht meesterlijk plan, weg overwinning. Topsport op 20 centimeter, dat kan niet. Lees verder »

Slapen in de trein zou zo relaxed zijn. Kan je nog lekker een half uurtje doordromen over al dat moois wat in het echt niet bestaat. Helaas is er zoveel licht in de trein, niet echt ideaal voor mij om te slapen. Dus vroeg ik de NS of ze geen donkere trein voor me hadden.

Geachte heer Kupers,

Graag beantwoorden wij uw breif waarin u het verzoek doet het licht in onze zeer vroege treinen uit te doen, om op die wijze uw zeer gewaardeerde nachtrust met enige momenten te verlengen. Lees verder »

Sneeuw tovert geruisloos ons kikkerlandje in een sprookjeswereld (nee, geen gouden bal in dit kikkersprookje). De witte-winter-wonder-deken brengt een oase met rust in mijn hoofd, want alles ziet er onder de sneeuw hetzelfde uit. Alle bomen zijn voorzien van witte takken of ze nu springlevend zijn of al jaren dood. Alles straalt een zachte witte rustigheid uit. Niets schreeuwt meer om aandacht, geen honderden impulsen waar mijn hoofd over na hoeft te denken. Het is gewoon sneeuw, nothing less, nothing more.

Daarnaast is het ook nooit donker. Ook al is het midden in de nacht, de vele lichtvervuiling die ons land rijk is wordt door de sneeuw overal gereflecteerd. Geen hoekje ziet er meer donker en kil uit, maar licht en fris.

Ook mijn oren krijgen deze dagen de sound of silence om van de genieten. Auto’s (als die al kunnen rijden) hebben een lage snelheid en de sneeuw belet hen om geluid te maken. De luchtige sneeuw absorbeert de kakofonie aan nongeluid wat resulteert in een oorverdovende stilte. Alsof je in een perfect geïsoleerde stiltekamer staat. Slechts het geluid van de krakende verse sneeuw die onder mijn voeten wordt samengeplet weet mijn oren te bereiken. Lees verder »