Winter in Nederland. Een beetje sneeuw en heel woon-werk-verkerend Nederland heeft het lastig. Het begrip file-parkeren is opnieuw gedefinieerd, en de NS laat zien dat hùn definitie van winterklaar echt iets anders is dan hoe de gemiddelde reiziger er over denkt. Kortom: een prima dag om vrij te zijn.

Tja en wat doe je op een vrije dag als er wonderbaarlijk wit spul uit de lucht de aarde doet voorzien van een witte dekken? Dan trek je er op uit om die witte deken van dichtbij te bekijken. En dan kan er wel sneeuw en ijs liggen; en dan kan er wel een sneeuwstorm zijn; en dan kan de KNMI wel code oranje hebben afgegeven; dat maakt Thijsje niet zoveel uit: goeie kleren aan (3 tot 4 lagen; buitenste laag van top tot teen waterdicht), en zorgen dat je niet valt op de fiets. Lees verder »

Vijftien avonturiers. Vijftien avonturiers hebben één doel voor ogen. Hun queeste leidt hun in de voetsporen van de Inca’s. Hun queeste leidt hun naar Machu Picchu. Geen berg is ze te hoog, geen weergod kan ze stoppen. Moe worden en opgeven staat niet in het woordenboek.

Met muziek van Armin van Buuren dans ik naar de top. Het ritme van de muziek zorgt ervoor dat ik in mijn ritme blijf. En ook al loopt mijn hartslag gestaag op, en ook al klettert de regen van alle kanten in mijn gezicht. de volgende stap valt toch weer samen met de volgende beat. Lees verder »

Na drie-en-halve week aan de andere kant van de wereld zit mijn vakantie er weer op. Heel veel gezien, heel veel gedaan. Van tropisch regenwoud, tot zandwoestijn, van Hooggebergte, tot laagvlakte, van meren, tot zeeën, Peru heeft het allemaal en ik ondervond het allemaal.

Al deze grote verschillen maakt dat Peru een veelzijdige cultuur heeft die zijn oorsprong vindt in al deze gebieden. Denk er dan nog eens de Europese (Spaanse) en Aziatische invloeden bij en je kan je voorstellen wat voor rijke cultuur hier aanwezig is. Zeker op etensgebied vind ik dat helemaal niet erg!

Om een beeld te geven van de gebruiken van het land heb ik wat nutteloze feitjes op een rij gezet. Lees verder »

Toet, toet, toeeeeeeeeeeet. La Puta madre! ‘t zit onze taxichauffeur niet mee. Eventjes een groepje reizigers van het hotel naar een restaurant brengen, normaal een kwartiertje werk (voor de mooie prijs van anderhalve euro), maar nu even niet. Om een of andere reden staat het hele verkeer in onze richting vast.

Que passa? Vraag ik de chauffeur. Er volgt een uitleg, maar omdat ik eigenlijk helemaal geen Spaans spreek snap ik er niets van. Nou ja, uit het feit dat er een uitleg volgt, kan ik wel afleiden dat hij weet wat er aan de hand is. Lees verder »

Er zit zand in mijn ogen. Maar dat komt niet omdat Klaas Vaak vannacht zo gul is geweest. Er zit zand in mijn oren. Maar dat komt niet omdat we zijn gaan zwemmen in de zee. Er zit zand in mijn mond. Maar dat komt niet omdat ik zandtaartjes heb zitten eten. Er zit zand in mijn bilnaad. Maar dat komt niet omdat, well never mind. Er zit overal zand. In elke hoek van mijn kleding, tussen al mijn tenen, overal.

Ica, een klein dorpje midden in de woestijn, gevestigd bij een oase (ja zo’n plas water met palmbomen omgeven door heel veel zand. Helaas geen kamelen erbij, die wonen niet in Zuid-Amerika). Een mooie locatie voor een tussenstop bij een hotel met zwembad. Zon op standje 28 graden, lucht op standje onbewolkt; een prima manier om de middag door te komen. Echter, het wordt nog leuker met een sandbuggy en een sandboard. Er zijn hier namelijk prachtige zandduinen, (sommigen wel een paar honderd meter hoog), en die duinen kunnen we natuurlijk niet links laten liggen. Lees verder »

Stel je hebt een hele grote zandbak tot je beschikking. Je kan natuurlijk een zandkasteeltje erin bouwen, maar de Inca’s hebben al aangetoond dat ze liever op ingewikkelde berglocaties hun bouwwerken neerzetten. Je kan er natuurlijk ook met een stok tekeningetjes in maken. Bijvoorbeeld boter-kaas-en-eieren spelen in het zand. Of een tekening maken van een poppetje, of een vogel, een spin, een aap, een walvis. Dat laatste is wat de inca’s deden. En dan bedoel ik niet een tekening van een meter ofzo, nee dan heb ik het over tekeningen van 50 tot 300 meter.

Lees verder »

De Colca canyon. Een soort Grand-Canyon alleen dan anders: Niet gelegen op een hoogvlakte maar tussen de bergen, op het diepste punt een stuk dieper en omdat het ergens midden in Peru ligt niet miljoenen toeristen zoals de GC. Maar dat het niet zo druk is, vind ik helemaal niet erg.

De Colca Canyon is een canyon die er wel wat anders uit ziet dan de Grand Canyon. Het is omgeven door met wat sneeuw bedekte vulkanen. De inca’s vonden al die steile hellingen trouwens maar verdomd lastig om aardappels en mais op te verbouwen. Dus bouwden zei op hun altijd geniale wijze maar weer wat muurtjes zodat dit terrassen vormden. Toen ze toch aan het bouwen waren, bouwden ze gelijk een irrigatiesysteem die het bergwater netjes verdeelde over alle terrassen, hoef je je daar ook niet meer druk om te maken. Lees verder »

Row, row, row your boat, gently through the stream. If you see a crocodile, don’t forget to scream.

Paddle, paddle, paddle your raft, full speed between the rocks. Don’t fell in the water, ’cause it really s*cks

Raften! Nog zo’n buitenspeelding dat ik nog niet eerder gedaan heb. Na een avondje feesten kan je wel de halve dag in je hotel blijven liggen, je kan ook op tijd opstaan (slapen kan altijd nog) om te gaan bootje-varen. Bootje varen op een rivier vol rotsen wat het water doet klotsen (doe mij een pepernoot, ik ben rijmelarij-technisch al in de sinter-mood). Lees verder »

Regen, regen, regen, hagel. Zucht, steun, weer een meter hoger. Nog een paar meter te gaan en ik ben op 4200 meter hoogte bij de Death Woman Pass. ‘t Weer zit zwaar tegen dus in plaats van een mooie wandeling met de groep naar de top wordt het ieder voor zich, man tegen man. Nu zijn er tijdens het buitenspelen 2 verschillende dingen waar ik van kan genieten: een ontzettend mooie omgeving, en afzien, knallen, gaan met die banaan en volle bak omhoog. Dat eerste gaat nu helaas wat minder, dat tweede gaat nu deste meer op.

Lees verder »

Ik heb al ontzettend veel gezien en meegemaakt, en van het eerste deel heb ik wat foto’s op een rij gezet in een filmpje. Het filmpje is al een week oud (de foto’s ook) maar het internet was nog niet goed genoeg om het online te krijgen.

Nu wel dus. Muzikale omlijsting door Susana Baca, die prachtige afro-peruaanse muziek maakt.

Lees verder »