Daar gaat Nijn. Ze stapt in het vliegtuig. Nijn gaat vliegen. Waarheen dan? Naar Amerika. Wat leuk, denkt Nijn. Ze heeft er echt zin in. Wat gaat ze doen dan, in Amerika? Op visite. Op visite bij een goede vriend. Bij Roadrunner. Meep meep, zegt Roadrunner. Ik heet geen Miep, ik heet Nijn, zegt Nijn.

Daar, in de ziedende hitte van de Canyon lopen ze. Twee backpackers. Omgeven door droogte, hitte, en niets anders dan rotsen, zand en stof. En bij elke stap die ze zetten, zien ze ietsje meer af. En bij elke stap die ze zetten, slaat de brandende zon nog weer ietsje harder op hen neer. Maar bij elke stap die ze zetten, komen ze weer iets dichter bij hun doel. Want daar, aan de horizon, vele verzuchtende stappen verderop wacht hun de utopische wereld van de Havasupai. Lees verder »

Voor me ligt een blaadje, nog maagdelijk wit te wachten tot het met een pen beroerd wordt. Door mijn hoofd schieten allerlei gedachten kronkels, maar geen van hen lijkt mijn pen in vervoering te brengen. Toch moet ik wat opschrijven, want de tijd begint te dringen. Vlug krabbel ik wat op het papier om het vervolgens weer net zo snel door te krassen.

Ik zit niet alleen, om mij heen klinkt nog meer gezucht en gepuf. Meerdere mensen verdrinken in hun innerlijke queeste. Lees verder »

In het vorige hoofdstuk zagen we hoe Gerrit Goudvis, bang en alleen thuis, een brief van de deurwaarder kreeg.

En toen was het vrijdag.

Gerrit zwemt weer zijn rondjes, maar is toch angstig over dat wat komen gaat. Niemand weet hoe deze dag zou gaan verlopen.

Hij hoort een boel geluid. Het is pas kwart over zes in de ochtend, en toch is er al volop bedrijvigheid. Zou het er wat mee te maken hebben?
Plots komt er een schepnetje in het aquarium. Gerrit wilde zich nog snel verstoppen in de waterplant, maar het was al te laat. Hij wordt opgevist en in een plastic zakje gedaan. Dan is het donker… “Het is beter als ik je meeneem dan iemand anders”, hoorde hij nog roepen. Lees verder »

Gerrit zwemt nog maar een rondje door zijn aquarium. Omdat hij van afwisseling houdt, zwemt hij nou eens links om de waterplant, in plaats van het gebruikelijke rechts-om.

Hoewel het een mooie lentedag lijkt als alle anderen, klopt er ergens toch iets niet. Voor zijn gevoel gaat er iets gebeuren, maar wat? Daar heeft hij geen benul van. Maar zijn onderbuik, in het geval dat Gerrit die heeft, die zegt dat er iets niet pluis is. Dat zelfde gevoel heeft hij ook gehad, toen hij een wormpje zag spartelen in de vijver. Het wormpje zag er zo sappig en smaakvol uit, en toch voelde hij dat er iets niet pluis was. Bert de Baars daarentegen, vond dat onzin. “Wat kan er nu mis zijn met zo’n sappig wormpje“, redeneerde Bert. Maar bij de hap naar de worm, leek het wel alsof Bert door een onbekende kracht omhoog werd getrokken. Sindsdien heeft Gerrit Bert nooit meer gezien. Lees verder »

Werk en privé moet je natuurlijk van elkaar scheiden. Maar voor leuke dingen van het werk in mijn privé tijd doe ik natuurlijk niet moeilijk. Regelmatig een borrel, bedrijfsuitje (of weekend). Een beetje tafelvoetballen of een lekkere lunch. Hoe zwaar kan het leven van een werkende man zijn.

Een voortvloeisel uit het werk stond bij mij afgelopen weekend op de stoep. Als welkomstcadeau had ik namelijk een succesweekend in de vorm van een privékok tot mijn beschikking gekregen. En wat is er nu beter dan zelfgemaakte pasta eten (zoals het laatste bedrijfsuitje)? Juist ja! Iemand anders die pasta laten maken. Lees verder »

Zo stuur je een brief naar de Nibb-It en zo heb je een brief terug….

Geachte heer Kupers,

Hartelijk dank voor uw bijzonder leuke brief, waarin u uw waardering uitspreekt over onze Smiths Nibb-it Rings. Lees verder »

Beste Nibb-It fabrikant,

Met veel plezier denk ik terug aan die tijd van vroeger. De tijd dat je nog zwemspullen moest meenemen naar een verjaardagsfeestje, maar dat er niet werd verteld wat we gingen doen. De tijd dat je aan het eind van de zelfde feestje je eigen pannenkoek mocht versieren. Sterker nog, de tijd dat diezelfde pannenkoek nog gewoon pannekoek heette.

In die tijd ging er na het pannenkoekenfestijn een gehuurde video in de tv en werd er een bak chips op tafel gezet. Dit bak chips bevatte dan weer een leuke sentimentele bezigheid: de Nibb-It’s – want daar praten we over – pasten precies rond je vingers. En na alle tien de vingers geringmerkt te hebben, was het de kunst om ze in één adem op te eten, al waren het de tien kaarsjes op de verjaardagstaart die uitgeblazen moesten worden. Lees verder »

Je maakt mij de pis niet lauw, carnaval dat is iets waar ik niet zo van houw. Tja, afgelopen weekend waren we dus in Duitsland om het zoka voor te bereiden. En laat dat nu net tijdens carnaval geweest zijn. Alaaf, hou me tegen, Mien waar is mijn neus?

Onderweg al per ongeluk bijna in een optocht terecht gekomen. Een brandweerman met een clownspruik op verzorgde gelukkig een omleiding. Helaas voor ons ging de omleiding toch deels door het carnavaleske dorp. Normaal een klein Duits nietszeggend dorpje waar een krant die te laat wordt bezorgd zo’n beetje de meest enerverende gebeurtenis is.
Maar nu dus niet. Carnaval dus. Daar, op de stoep van een typisch Duits huis zat een oude vrouw, met een rood geschminkte neus en een feesthoed op. Verderop loopt een man, die de rest van het jaar serieus en integer wordt gevonden zwalkend over straat, met een kitcherig piratenpakje aan. Niemand die nog recht kan lopen en verbazing is op hun gezicht af te lezen als wij door het dorp rijden. Wat moeten een stel Nederlanders nu in dat kleine rotdorp?? Vragen ze zich af. De toeristische noodzaak is absoluut niet aanwezig. Je ziet ze denken dat er ergens iets niet klopt, maar je ziet ze nog harder peinzen wat er dan eigenlijk niet klopt. ’t Lukt ze niet om onze aanwezigheid te verklaren, en deze onverklaarbare ‘tja-ik-weet-‘t-ook-niet’-blik in hun ogen, doet ons lachen, toeteren, zwaaien en verder rijden. Lees verder »

Dag meneer de burgemeester. Ik hoor het Samson nog zeggen. Een gezellig Vlaams ons-kent-ons dorp, waar de turnende kruidenier met de zingende kapper en de pratende hond op de koffie gaan bij de burgervader. Waar je nog gewoon kan aanbellen als je een vraag hebt en hij zijn hoed op zet en je komt helpen.

Afgelopen weekend waren we in Duitsland om het zomerkamp (scouting) voor te bereiden. En zoals altijd leverde dat weer de leukste situaties op.

We waren op zoek naar een mooi terreintje waar we met hemelvaart met de kids kunnen staan. Hoe gaat zo iets nu in zijn werk. Een mooi stukkie afgelegen weiland is natuurlijk moeilijk gevonden. Bij zo’n lapje grond in de middle of nowhere staat namelijk geen bordje: voor reserveringen sms weiland aan naar 4747. Het is dus practisch onmogelijk om bij een mooi stukje van deze aarde makkelijk de eigenaar te vinden. Lees verder »

Smsen en bellen. Meer had ik niet nodig. Dat is alles wat mijn telefoon deed. Ja je leest het goed, deed. Want sinds afgelopen dinsdag is mijn telefoon niet meer. Heel sporadisch gaat hij nog aan, om dan gelijk weer uit te vallen.

Afgelopen week ben ik op wintersport geweest in Valmorel. Had ik nog nooit eerder gedaan, en na 3x klooien op een binnenbaantje in Bottrop leek dat me wel wat. Dus ik een snowboard onder gestrikt (skiën is immers voor mietjes), en gaan met die banaan, de berg af. Uiteraard wel met de voorkennis dat alles waar motoriek, lichamelijk coördinatie en balans voor nodig is, ik per definitie ongeschikt voor ben. Lees verder »