LA met Locals
De leukste manier om een stad door te struinen vind ik met locals. Ik hoef al die toeristische meuk niet zo nodig te zien, ik vind het veel leuker om de stad te zien door de ogen van iemand die er is opgegroeid. In San Francisco waren we Chris tegen het lijf gelopen en die kwam uit LA en die wou ons daar wel rondleiden. Zo gezegd, zo gedaan.
Eerst haar thuis opgepikt, was ongeveer een half uur rijden (waarvan 2/3e over de snelweg, jaja Los Angeles is groot) en vervolgens door naar het centrum (wederom een half uur rijden) waar we gingen brunchen bij Philipe. Philipe is een broodjeszaak waar ze geprobeerd hebben de originele sfeer en stijl van vroeger te behouden (het bestaat dan ook al heel lang). Lees verder »
Nijntje gaat naar de sterren. Niet in de lucht hoor, nee gewoon op de grond. Raar hè? En de sterren hebben ook allemaal namen. Ja da’s logisch, alleen deze keer heten ze niet Orion of Poolster, nee deze heten Tom Cruise, Arnold Schwarzenegger of Hitchcock. En hier is geen grote beer te zien, maar wel gewoon Lassie (van de toverrijst).
Na de Grand Canyon was het tijd om door te gaan richting de kust: San Diego. Na een kilometer of duizend (waarvan 700 rechtdoor) rijden (tussendoor een nachtje in een hostel gedaan), tussendoor nog Mexico gezien vanaf de snelweg (die ging langs de grens) en Mexicaanse muziek op de radio (Mexico, Mexicooooooooooooooooooooooo), kwamen we aan in San Diego. Dankzij de tomtom en de Lonely Planet hadden we zo een hostel gevonden downtown waar we konden slapen en vanaf een meer dan relaxte bank in dat zelfde hostel type ik nu dit verhaal.
Tja, de Grand Canyon, het ziet er leuk uit, maar het doet me verder niets. Ik heb niet zo iets van: wouw, wat is dit geweldig. Maar ja, zoals al honderdduizendmiljoen keer (vroeger dacht ik dat dat het allergrootste getal was wat er bestond) eerder gezegd heb: je beleefd het pas echt als je er door heen loopt. Je hebt pas echt het gevoel als je hebt geleefd, gedaan, gevoeld, geproefd, gezien, gehoord, geroken. Tijd voor weer een mooie hike dus, dit keer de Southern Kaibab trail (nee, niet de kebab trail, döner zijn we hier in de States nog niet tegen gekomen. Wel wat Duitsers die het ook over de döner kebab trail hadden…).
De Grand Canyon, vele toeristen vinden het een erg indrukwekkend verschijnsel. Je moet je voorstellen dat het er hier vroeger zo uit zag als in Nederland: helemaal vlak, met een riviertje er door heen: de Colorado River. Alleen dat riviertje hier in Arizona deed wat beter zijn best dan de riviertjes in Nederland. Het begon langzaam kleine beetjes van de grote vlakte mee te nemen naar zee. En omdat ie daar best lang over deed werden die heel veel kleine beetjes samen toch wel wat grote beetjes. Zoveel zelfs dat er een soort van canyon ontstond van wel 16 kilometer breed en wel meer dan 2 kilometer diep. Met ten noorden en zuiden nog steeds die grote vlakte en diep weggesleten in het midden ergens de Colorado River.
Het subtropisch zwembad bij center parcs is voor mietjes. Het tiki-bad is voor nono’s. Ja ik durf zelfs te beweren dat de watervallen van Loenen het niet halen bij die van de Havasupai.
Een bekend punt in Yosemite National Park is Glacier Point. Je hebt daar een erg mooi uitzicht over het dal en over de verschillende rotsformaties. Je kan hier natuurlijk met de auto naar toe rijden, maar je kan ook hiken vanaf het dal naar dit uitzichtpunt. Voor de laatste variant kozen wij, omdat je door te lopen het park beter ‘beleefd’, veel meer ziet en meemaakt en nog leuk is ook. Dat je er een beetje moe van wordt, soit. De wandelroute, de four mile trail (die 4,6 mijl lang was) betekende 7,5 km bergop en weer net zo ver bergaf. Een mooie hike-doop voor Rik die dat nog nooit eerder had gedaan, en die over een paar dagen toch echt 16 kilometer met backpack naar de havasupai moet hiken. 
In 24 uur kan je een boel doen. Je kan bijvoorbeeld een uur of 8 werken, een uur of 8 slapen, een beetje eten en een beetje socializen. Dat klinkt heel wat op zo’n dag, maar het kan ook anders. Vierentwintig hele uren, volledig geleefd. Vierentwintig hele uren met ik denk wel de grootste tegenstrijdigheden die ik in die uren heb meegemaakt, van de sterren in Death Valley tot de sterren in Vegas.