Uncategorized Archief

Afgelopen weekend zat ik weer eens in de middle of nowhere. Apart begrip trouwens, dat middle of nowhere. Er zijn veel plekken op deze aardkloot die door mij zo omschreven worden en je hebt er eigenlijk niet eens zo heel veel voor nodig. Sterker nog, hoe minder er is, hoe meer middle of nowhere er is. Best wel grappig dat dat nowhere verschillende middelpunten heeft. Of misschien is die nowhere wel zo groot, dat het midden ook zo groot is. Eigenlijk is dat onduidelijk middelpunt van die nowhere wel te snappen. Teken maar eens een ronde lijn (ook wel cirkel genoemd). Wat is nu het midden van dat rondje?? Elk punt kan je nu als middelpunt zien, want er is geen begin en eind. Datzelfde geld voor de aarde. Sinds de ontdekking dat hij rond is, is er geen begin en eind meer van de aarde, dus is er ook geen middelpunt. Dus eigenlijk is alles en niets het midden van het nowhere. En vanwege dit heugelijke feit zijn we te pas en te onpas in de middle of nowhere. Lees verder »

Het pinksterweekend komt er weer aan en met dank aan het feit dat wij in Nederland wonen, en de Omega-blokkade belooft het een mooi weekend te worden. Nou hoor ik je denken: Omega-blokkade??? WTF is dat? Een nieuw soort zonnebrand ofzo?

De afgelopen week hoorde ik het in een weerpraatje langskomen. Dankzij de Omega-blokkade hebben wij dit mooie weer. Als je de weerkaartjes bekijkt voor komend weekend, is Nederland donkerrood gekleurd. Donkerder dan de rest van Europa, wat betekend dat wij het mooiste weer van allemaal hebben. Niet de spaanse costa’s, niet de Griekse eilanden, maar het Nederlandse polderland laat zijn bewoners zweten. Lees verder »

Ik moest gisteren even een presentatie in elkaar flansen, zoals dat wel vaker gaat: even snel tussendoor. Je gooit wat sheets in PowerPoint, zet er wat trefwoorden op, wat plaatjes voor de leuk, je selecteert een thema waarvan je hoopt dat de rest niet dat thema kiest en klaar is Kees. Je beweegt je muis vervolgens naar de taakbalk om op de diskette te klikken, en het wordt opgeslagen. Dat klinkt allemaal zo logisch als een stuk kaas.

Tenminste, voor ons is het logisch. Wij, die op dit moment net wat minder jong en atletisch zijn dan de jeugd van tegenwoordig, weten immers dat het icoontje waarop iedereen drukt een diskette is. En een diskette is voor ons synoniem voor gegevens bewaren. Je deed vroeger namelijk niet anders. Echter, de kids van tegenwoordig (je weet wel: zij die een gulden alleen uit het museum kennen), hebben waarschijnlijk nog nooit een floppy gezien. Die drukken gewoon op dat knopje, omdat ze altijd op dat knopje moeten klikken als ze iets op willen slaan. Voor hun zit er geen sentiment aan dat icoontje, aan die goede oude tijd van de schijfjes, die in je tas kapot gingen. Voor iets dat twee keer de afmeting van een iPod heeft, maar slechts een half MP3-tje kan bewaren, in tegenstelling tot de ruim 25.000 van een iPod. Lees verder »

Downloaden is voor mietjes. Echte mannen werken met The Grid! Een film van een paar gigabyte heb je in een halve seconde binnen, kortom: downloaden hoeft nooit meer, je doet gewoon alles ‘online’.

Een tijdje terug, keek ik naar De Wereld Draait Door, en daar zat de directeur van het CERN. Het wàt? Het CERN, het Conseil Européen pour la Recherche Nucléaire. Iets met nucleaire meuk dus. Wat doen die lui dan. Nou, dat probeerde die directeur in Jip-en-Janneke taal uit te leggen (kijkerdekijk). Ze zijn namelijk op zoek naar een deeltje die nog nooit iemand gevonden heeft. Dit doen ze in een lange ronde tunnel van 27 kilometer. In dit grootste apparaat te wereld gaan ze op zoek naar het kleinste deeltje ter wereld. In die tunnel gaan ze allemaal deeltjes versnellen en versnellen en versnellen. Een of andere briljante kop heeft die tunnel dan maar een deeltjesversneller genoemd. Uiteindelijk gaan er 2 deeltjes op elkaar botsen en ontstaat er een nieuw deeltje wat nog nooit iemand heeft gezien. Tenminste, dat hopen ze. Zo niet dan hebben ze miljarden euro’s voor niets uitgegeven. Lees verder »

Hej, jij daar! Je veter zit los!

Lees verder »

De film van Geert is goed voor de Nederlandse economie. Dankzij hem worden er weer volop Nederlandse vlaggen verkocht. Welliswaar aan het Midden-Oosten en worden deze onmiddelijk in brand gestoken. Maar ja, het maakt niet uit hoe je geld verdient, als je maar geld verdient.

De film heeft trouwens veel gevolgen voor ons allen: De site waar die film opstaat (ondertussen al 1.3 miljoen pageviews) doet niet echt heel veel; YouTube lag er al een tijdje uit, de torrent downloaden werkt ook al niet. En nu hebben wij hier in de Westerse Wereld nog breedband internet. Kan je nagaan hoe snel je zo’n filmje binnen hebt als je dat vanuit Tora Bora moet downloaden. Lees verder »

Vandaag is het feest! Niet zo maar een feest, nee, echt een groot feest. De hoedjes kunnen op, de vlaggen kunnen uit en Mien, waar is mijn neus? Het hondje van de bakker heeft een nieuwe coupe, de beiaardier heeft zijn klepel nog eens extra gepoetst en de fanfare heeft speciaal een liedje ingestudeerd. Twee violen en een trommel en een fluit, want het is Goede Vrijdag en de vlaggen hangen uit.

Groots wordt het gevierd, want het is immers feest. Overal is live muziek, en wat is er mooier dan genieten van een bandje, terwijl de natte sneeuw je om je oren vliegt? Lees verder »

Donderdag morgen, iets over half acht. As usual sta ik weer eens op de trein te wachten richting Nijmegen. Op de meter nauwkeurig weet ik precies waar de deur gaat komen, dus ik kan als een van de eerste instappen. Ik haast mij naar boven en vind nog net een vrij plekje. Voor mij op het iets te kleine NS-tafeltje ligt een stapel kranten. Een snelle blik op de verschillende exemplaren, doet mij geruststellend in mijn stoel achterover zakken. De score van vandaag is 3, dus dat zijn ze bijna allemaal. De Spits wordt uit het stapeltje geschoven en wordt haastig doorgebladerd. Geen interesse in de film van ome Geert, geen interesse voor Kosovo, geen idee wat er op tv komt, en zelfs het sportnieuws - ja zelfs het wielrennen - wordt zonder pardon overgeslagen. In deze tijden tellen alleen andere zaken. Geen tijd te verliezen, want ik ben zoekende. Lees verder »

Je hebt vast wel eens gehoord van het tv-programma 12 steden, 13 ongelukken. Haal er één vanaf en je komt aan 11 steden, 12 ongelukken. Elf steden, een ideale combinatie om eens op de schaats te doen. En in mijn geval zou dat dan weer leiden tot op zijn minst 12 ongelukken. Maar dan moet Koning Winter wel mee werken, anders kan je net zo goed gaan meedoen aan het WK-klunen. Mijn gehark op het ijs lijkt echter meer op klunen dan op schaatsen, dus dat komt wel goed. Tja, ik denk dat ik de enige ben in dit schaatsgekke landje die niet kan schaatsen.

En schaatsgek dat zijn we. Volgens mij zijn we het enige landje waar mensen geboeid naar de 10 km voor mannen zitten te kijken. Een stel mannetjes dat een kwartier lang rondjes schaatst, en als ze er zijn, dan gaat een volgend stel mannetjes precies hetzelfde proberen te doen, alleen net iets sneller. Zelfs de meest vroege (en kansloze) starters worden live uitgezonden. Het is op zich best een hele prestatie dat je zo’n saaie rit als commentator helemaal kan vol l*llen. Er gebeurt een kwartier lang niets, en om een kwartier over niets te praten, dat valt niet mee (al ben ik nu ook al 5 minuten complete onzin aan het schrijven, maar dat geheel terzijde). Het is dat de belspelletjes niet meer bestaan, want anders konden ze zo een open sollicitatie ernaar toe sturen. Die belmiepen moeten immers ook een uitzending met niets vullen. Lees verder »