Uncategorized Archief

Zo stuur je een brief naar de Nibb-It en zo heb je een brief terug….

Geachte heer Kupers,

Hartelijk dank voor uw bijzonder leuke brief, waarin u uw waardering uitspreekt over onze Smiths Nibb-it Rings. Lees verder »

Beste Nibb-It fabrikant,

Met veel plezier denk ik terug aan die tijd van vroeger. De tijd dat je nog zwemspullen moest meenemen naar een verjaardagsfeestje, maar dat er niet werd verteld wat we gingen doen. De tijd dat je aan het eind van de zelfde feestje je eigen pannenkoek mocht versieren. Sterker nog, de tijd dat diezelfde pannenkoek nog gewoon pannekoek heette.

In die tijd ging er na het pannenkoekenfestijn een gehuurde video in de tv en werd er een bak chips op tafel gezet. Dit bak chips bevatte dan weer een leuke sentimentele bezigheid: de Nibb-It’s – want daar praten we over – pasten precies rond je vingers. En na alle tien de vingers geringmerkt te hebben, was het de kunst om ze in één adem op te eten, al waren het de tien kaarsjes op de verjaardagstaart die uitgeblazen moesten worden. Lees verder »

Je maakt mij de pis niet lauw, carnaval dat is iets waar ik niet zo van houw. Tja, afgelopen weekend waren we dus in Duitsland om het zoka voor te bereiden. En laat dat nu net tijdens carnaval geweest zijn. Alaaf, hou me tegen, Mien waar is mijn neus?

Onderweg al per ongeluk bijna in een optocht terecht gekomen. Een brandweerman met een clownspruik op verzorgde gelukkig een omleiding. Helaas voor ons ging de omleiding toch deels door het carnavaleske dorp. Normaal een klein Duits nietszeggend dorpje waar een krant die te laat wordt bezorgd zo’n beetje de meest enerverende gebeurtenis is.
Maar nu dus niet. Carnaval dus. Daar, op de stoep van een typisch Duits huis zat een oude vrouw, met een rood geschminkte neus en een feesthoed op. Verderop loopt een man, die de rest van het jaar serieus en integer wordt gevonden zwalkend over straat, met een kitcherig piratenpakje aan. Niemand die nog recht kan lopen en verbazing is op hun gezicht af te lezen als wij door het dorp rijden. Wat moeten een stel Nederlanders nu in dat kleine rotdorp?? Vragen ze zich af. De toeristische noodzaak is absoluut niet aanwezig. Je ziet ze denken dat er ergens iets niet klopt, maar je ziet ze nog harder peinzen wat er dan eigenlijk niet klopt. ’t Lukt ze niet om onze aanwezigheid te verklaren, en deze onverklaarbare ‘tja-ik-weet-‘t-ook-niet’-blik in hun ogen, doet ons lachen, toeteren, zwaaien en verder rijden. Lees verder »

Dag meneer de burgemeester. Ik hoor het Samson nog zeggen. Een gezellig Vlaams ons-kent-ons dorp, waar de turnende kruidenier met de zingende kapper en de pratende hond op de koffie gaan bij de burgervader. Waar je nog gewoon kan aanbellen als je een vraag hebt en hij zijn hoed op zet en je komt helpen.

Afgelopen weekend waren we in Duitsland om het zomerkamp (scouting) voor te bereiden. En zoals altijd leverde dat weer de leukste situaties op.

We waren op zoek naar een mooi terreintje waar we met hemelvaart met de kids kunnen staan. Hoe gaat zo iets nu in zijn werk. Een mooi stukkie afgelegen weiland is natuurlijk moeilijk gevonden. Bij zo’n lapje grond in de middle of nowhere staat namelijk geen bordje: voor reserveringen sms weiland aan naar 4747. Het is dus practisch onmogelijk om bij een mooi stukje van deze aarde makkelijk de eigenaar te vinden. Lees verder »

Smsen en bellen. Meer had ik niet nodig. Dat is alles wat mijn telefoon deed. Ja je leest het goed, deed. Want sinds afgelopen dinsdag is mijn telefoon niet meer. Heel sporadisch gaat hij nog aan, om dan gelijk weer uit te vallen.

Afgelopen week ben ik op wintersport geweest in Valmorel. Had ik nog nooit eerder gedaan, en na 3x klooien op een binnenbaantje in Bottrop leek dat me wel wat. Dus ik een snowboard onder gestrikt (skiën is immers voor mietjes), en gaan met die banaan, de berg af. Uiteraard wel met de voorkennis dat alles waar motoriek, lichamelijk coördinatie en balans voor nodig is, ik per definitie ongeschikt voor ben. Lees verder »

De afgelopen week was het weer heerlijk koud in Nederland. Zo’n ouderwetse winter is al weer een tijdje geleden en er lag zowaar natuurijs. Nou is dat leuk en aardig dat natuurijs, helaas kan ik er zo weinig mee. Met een schaatstalent van een vistick en een evenwichtsgevoel van een overleden baksteen kom je gewoon niet heel ver op ijs.

Nu heb ik een jaar geleden met Thalia nog rondjes geschaatst in Nijmegen. Daar kwam ik wonder boven wonder zelfs een beetje voor uit! Eens kijken of dat ook wat zou worden als ik het nog een keer probeer. Ergens wat kringloop ijshockey-schaatsen op de kop getikt, en voor het eerst van mijn leven stond Thijsje met schaatsen op natuurijs. Lees verder »

Omdat het hier in Nederland maar niet wil opschieten met die witte kerst, trokken we er 2e kerstdag maar weer op uit naar de Vogezen, op zoek naar de sneeuw. Voor de rest al een jaarlijke traditie, voor mij deel twee. Na vorig jaar een paar dagen zeikesnat geregend te zijn in Zweden, was dit jaar de Vogezen aan de beurt.

Even kort het concept schetsen: men neme een hike-outfit wat een beetje tegen kou en slecht weer kan, nemen een rugzak met slaapzakkie en matje, stampen daar nog 6 kilo eten en lekkere hapjes in (het weegt wat maar dan heb je ook wat), kopen een kaart van een interessant wandelgebied en crossen in de auto die kant op. Vervolgens zijn er allemaal (gratis) berghutjes daar, wat een soort tuinhuisje is met een houtkachel, tafels en houten bankjes erin. Het ene huisje wat luxer - bijvoorbeeld omdat het niet tocht, of met een veranda - dan de ander. Vervolgens stippel je een leuke route via de kaart uit, en je verdwijnt 4-5 dagen in de middle of nowhere. Lees verder »

Ik vind psychologie maar iets raars. Nadenken over waarom jezelf bepaalde dingen denkt is best moeilijk en ik kom ook vaak met mijn eigen hersens in de knup daarover. Bijvoorbeeld, denk eens aan het getal 4. Waarom kan je in jezelf zeggen om aan het getal 4 te denken, en vervolgens denk je ook aan het getal 4. Vanuit het niets ontstond de gedachte om eraan te denken en voor je het wist dacht je er ook echt aan. En de komende minuut, dat kan ik je verzekeren, vergeet je het getal 4 ook niet meer.

Andersom is nog veel raarder. Want hoewel ergens wel aan denken al ingewikkeld is, het is nog veel ingewikkelder om ergens niet aan te denken. Denk maar eens niet aan een roze olifant! Normaal gesproken heb ik de grootste moeite met een voorstelling te maken van een roze olifant. En nu, net als het juist niet moet, heb ik zonder problemen een roze olifant in mijn gedachten rondstampen. En die krijg je er ook niet zo makkelijk uit, want dan moet je er even niet aan denken. En we hebben net gezien hoe moeilijk het is om niet aan die roze olifant te denken. Lees verder »

Ik pak mijn mok van mijn bureau om mezelf nog eens een lekker kop thee in the schenken. Terwijl ik naar de koffieautomaat loop, neem ik me voor om deze keer groene thee te nemen.

Ik druk op het heetwaterknopje en met een boel lawaai produceert het apparaat een laf straaltje heet water. Naast het lawaai-apparaat, staat een grote grabbelbak met allerlei soorten thee. Echter, nu staan er twee grabbelbakken, die uit puilen met de mooiste kleuren theezakjes. Het lijkt wel of iemand zijn tovertheedoos hier heeft leeggegooid.

Benieuwd naar al deze theesoorten ben ik maar eens aan het grabbelen gegaan. De meest creatieve namen kom je er tegen: Winterglow, fruit-wellness, South-African Honneybush en Swiss Mountains thee (om een of andere reden moeten die namen ook allemaal in het Engels…). Lees verder »

Peinzend staarde de barmhartige
een starre blik in het eindeloze,
zijn hersens kraakten,
gedachteloos!

Waarheen leidde deze queeste,
de zoektocht, naar dàt, wat niemand wist,
het oneindige duister,
eindeloos

In zijn voorhoofd verschenen
plots één, twee fronzen
het bescheid was
naderbij
Lees verder »