Uncategorized Archief

Er was eens een Italiaan, Leonardo genaamd. Zijn moeder was de beste pasta-kookster van het land en zijn vader was pizza draaier. Hij had een vriendin, Mona heette ze. Ze kon als de beste toetjes maken. Niet zoals de meeste Italianen allerlei soorten ijs, nee zij kon de lekkerste puddinkjes maken van heel het dorp.

Leonardo deed in zijn vrije tijd aan schilderen. Omdat Mona zo’n leuke lach had besloot hij van haar een schilderij te maken. Jaren, zelfs eeuwen later, werd het schilderij op een oude stoffige zolder ergens in Frankrijk teruggevonden. Een klein Frans museum wilde het wel tentoon stellen. Lees verder »

Dag 2, wederom veel te vroeg opgestaan (6:15 vind ik toch wat vroeg voor een weekend), een licht ontbijt genomen (drinkyoghurt en een banaan, meer kreeg ik echt niet weg na alle zooi die ik gister na binnen had gepropt) en om 7 uur weggefietst. Ik moest gelijk volle bak omhoog, met een klim waar zelfs de Posbank jaloers op zou zijn. Weer terug op de doorgaande weg waar ik gister was gebleven, en weer ging de weg omhoog en omlaag en omhoog en omlaag en omhoog en omlaag. Na weer een tijdje zo geploeterd te hebben moet ik afslaan. Eindelijk afwisseling in deze eentonige rechte weg. Maar het afwisselende weggetje, met wat draaien en keren, en wat klimmen en dalen, gaat over in een verhard steentjespad. En het verharde steentjespad gaat over in een boeren zandpaadje, met gras, hobbels en kuilen. Tja dat krijg je als je je route via Google maps plant, voor voetgangers (ze hebben helaas geen fiets-optie). Ik heb trouwens een GPS op mijn fiets gemonteerd, dus als ik tussen het gras (waar ik nu reed) de weg niet meer zie, kan ik daarop terugvinden hoe de weg loopt. Het tempo is met al die offroad paadjes er wel helemaal uit, en als het zandpaadje vervolgens ook nog eens steil omhoog loopt, ploeter ik met een tempo van 10 km/h naar boven. Lees verder »

Vorig jaar ben ik naar Valkenburg gefietst. Gewoon, omdat het kon. Waar kan je immers het beste een lekkere vlaai eten? Je weet wel, zo’n vlaai waarvan zelfs de bakker ’s ochtends twijfelt of hij hem wel moet verkopen omdat hij zò goed gelukt is. Zonder enige voorbereiding en met een brakke fiets kwam ik zonder problemen aan in Valkenburg. En nu heb ik zin in een vers croissantje… En ik wil wel eens weten waar fysiek mijn limiet ligt. In een keer is misschien een beetje te optimistisch, dus het worden 2 dagen. Totaal zo’n 500 km waarvan 318 op dag 1. Mijn fietservaring gaat niet verder dan 200 km, dus ik ben benieuwd hoe dat laatste stukje gaat.

Met een fietstas waarin meer calorieën zitten dan een anorexia patiënt in een jaar wegwerkt vrijdag om 5 uur ’s ochtends weggefietst (voor die tijd nog even een flink bord pasta naar binnen gewerkt). Het eerste stuk ging best aardig, maar omdat ik toch meer gewicht mee had dan ik normaal heb ging het wat minder makkelijk dan verwacht. Ik moest nog redelijk aanpoten om mijn gehoopte/geplande snelheid van 25 km/h aan te houden. Na zo’n 50 km voelde ik mijn benen al een beter, het begin van een interessant dagje.. Lees verder »

Zenuwen. Een normaal mens zou dat nu hebben. ‘t vorige uur ging er zo’n beetje alles mis wat er mis kon gaan: een keertje sloeg ie af, een keertje trapte die man naast me op de rem omdat ik iets niet zag; een keertje sloeg ik af, omdat degene voor me ook linksaf ging, terwijl ik rechtdoor moest. Het zelfvertrouwen wordt er zo niet beter van, zo voor uur U. En toch heb ik geen zenuwen. Geen raar gevoel in mijn buik, geen natte handjes, helemaal niets. Misschien heb ik me er gewoon bij neer gelegd dat als het zo zou gaan als het afgelopen uur, en de afgelopen keren, dat uur U gewoon niet nu is. Dat ik essentiële dingen over het hoofd zie waardoor mijn uur U pas veel later in het jaar kan vallen. Lees verder »

Sommige machines zijn zo ingewikkeld dat je eerst een soort van cursus moet doen om er mee te mogen werken. Je moet dan 4 knopjes tegelijk kunnen bedienen en dat valt niet altijd mee. Met de cursus helpt een ervaren persoon je de apparaatmachine onder de knie te krijgen. Als je uiteindelijk het machientje volledig onder de knie hebt krijg je na een soort van examen een certificaat dat je het kan.

Sturen en op het midden van de weg proberen te blijven, how shit, ik rij al weer 70, hoe kan ik dan naar mijn snelheid kijken en ook nog eens op de weg letten. Je mag wel iets sneller hoor, dan zit die bus niet zo in je nek te duwen. Bus?? Welke bus, ohwja achteruitkijkspiegel hadden we ook nog. Dan een afslag, knipperlicht aan en indraaien. Hmzz misschien was het toch verstandiger om dat gas daar iets los te laten. Knipperlicht weer uit doen, maar nee hendeltje iets te ver naar beneden dus nu staat ie de andere kant op te knipsen. Wat een gedoe, maar je raadt het al: Thijs zit in een auto! Lees verder »

‘t Zijn drie korte onverstaanbare woordjes, maar een schaatsfan weet precies wat er bedoeld wordt. Helaas giet it tot nu toe nog njet oan in Pompeblêde-land. Schaatsen kan ik nog steeds niet echt, maar ja ik wil die tocht toch echt ooit een keer schaatsen. Probleempje: ik kan niet schaatsen. Nou ja, kan niet, is nu kon niet want ik kan het ondertussen al wel een beetje. Waar ik 2 jaar geleden nog werd ingehaald door een Turk op Noren heb ik afgelopen seizoen mijn eerste schaatslessen genomen. En vandaag was het dan zo ver: ik had besloten om mijn eerste schaatstocht te gaan rijden.

Wanneperveen, het klinkt niet alleen als een klein Drents lintdorp, het is er ook gewoon een klein Drents lintdorp. Ik had de trein genomen naar Meppel en mijn fiets mee laten treinen, om via slingerende binnenweggetjes door het Drentse land nar Wanneperveen te fietsen. Een Drents klinkerweggetje, een Drents lintdorp, bij het binnenfietsen ruikt het gelijk naar verse stamppot, de oude boerderijtjes zijn voorzien van een winters laagje sneeuw, een klokkenstoel staat te wachten tot het weer zondag wordt en niet veel verder kan ik me bij een bungalowpark inschrijven voor de tocht. Lees verder »

Winter in Nederland. Een beetje sneeuw en heel woon-werk-verkerend Nederland heeft het lastig. Het begrip file-parkeren is opnieuw gedefinieerd, en de NS laat zien dat hùn definitie van winterklaar echt iets anders is dan hoe de gemiddelde reiziger er over denkt. Kortom: een prima dag om vrij te zijn.

Tja en wat doe je op een vrije dag als er wonderbaarlijk wit spul uit de lucht de aarde doet voorzien van een witte dekken? Dan trek je er op uit om die witte deken van dichtbij te bekijken. En dan kan er wel sneeuw en ijs liggen; en dan kan er wel een sneeuwstorm zijn; en dan kan de KNMI wel code oranje hebben afgegeven; dat maakt Thijsje niet zoveel uit: goeie kleren aan (3 tot 4 lagen; buitenste laag van top tot teen waterdicht), en zorgen dat je niet valt op de fiets. Lees verder »

Vijftien avonturiers. Vijftien avonturiers hebben één doel voor ogen. Hun queeste leidt hun in de voetsporen van de Inca’s. Hun queeste leidt hun naar Machu Picchu. Geen berg is ze te hoog, geen weergod kan ze stoppen. Moe worden en opgeven staat niet in het woordenboek.

Met muziek van Armin van Buuren dans ik naar de top. Het ritme van de muziek zorgt ervoor dat ik in mijn ritme blijf. En ook al loopt mijn hartslag gestaag op, en ook al klettert de regen van alle kanten in mijn gezicht. de volgende stap valt toch weer samen met de volgende beat. Lees verder »

Er was eens… een regenachtige maandag eind augustus… Een nieuw avontuur van Gerrit

Gerrit slaapt. Buiten is het donker en omdat het licht binnen niet brandt, is binnen al niet veel meer te zien. Gerrit droomt over vroeger, over die mooie vakantie in Aruba van een jaar geleden. Goh, wat gaat de tijd toch snel, denkt Gerrit bij zichzelf. En wat jammer dat ik toen mijn neef niet heb kunnen zien. En jammer dat dat relaxe weer er niet meer is, het regent hier zo. En niet zo’n beetje ook.

Hij heeft wel eens iemand horen zeggen dat dat vervelend is, al die regen. Daar kan hij zich niets van voorstellen. Wat is daar nu erg aan, aan water? Vraagt hij zichzelf dan af. En hij droomt zichzelf nog maar eens een rondje rond de waterplant.

Lees verder »

Daar lig je dan: je hoofd 20 centimeter van de penaltystip met daarop de nieuwste supersonische wk-bal van dit moment. Het gras kietelt je neusharen, je oren zijn verdoofd door het immense getoeter van de Vuvuzela en vanaf een afstandje zie je Robben een aanloop nemen en je hoopt maar dat hij inderdaad de bal gaat raken en niet dat wat er naast ligt. Met een flauw tikje met je hand kan je er voor zorgen dat Arjan een gigantische mispeer maakt en Nederland zijn wk-finale misloopt. Topsport op 20 centimeter, dat kan niet.

Daar zit je dan, nog geen 20 centimeter van het zwart-wit geblokte schaakbord. Voor je twee grootmeesters, peinzend over alle slagen die nog komen gaan, die ene zet die hem de winnende maakt. De koning staart je zwijgend aan, alsof hij het ook niet meer weet. Peinzend kijk je de grootmeester aan, alsof het een wedstrijdje wie-het-laatst-lacht-lacht-het-best betreft. Weg concentratie bij de grote meester, weg briljant uitgedacht meesterlijk plan, weg overwinning. Topsport op 20 centimeter, dat kan niet. Lees verder »