Uncategorized Archief

Daar lig je dan: je hoofd 20 centimeter van de penaltystip met daarop de nieuwste supersonische wk-bal van dit moment. Het gras kietelt je neusharen, je oren zijn verdoofd door het immense getoeter van de Vuvuzela en vanaf een afstandje zie je Robben een aanloop nemen en je hoopt maar dat hij inderdaad de bal gaat raken en niet dat wat er naast ligt. Met een flauw tikje met je hand kan je er voor zorgen dat Arjan een gigantische mispeer maakt en Nederland zijn wk-finale misloopt. Topsport op 20 centimeter, dat kan niet.

Daar zit je dan, nog geen 20 centimeter van het zwart-wit geblokte schaakbord. Voor je twee grootmeesters, peinzend over alle slagen die nog komen gaan, die ene zet die hem de winnende maakt. De koning staart je zwijgend aan, alsof hij het ook niet meer weet. Peinzend kijk je de grootmeester aan, alsof het een wedstrijdje wie-het-laatst-lacht-lacht-het-best betreft. Weg concentratie bij de grote meester, weg briljant uitgedacht meesterlijk plan, weg overwinning. Topsport op 20 centimeter, dat kan niet. Lees verder »

Slapen in de trein zou zo relaxed zijn. Kan je nog lekker een half uurtje doordromen over al dat moois wat in het echt niet bestaat. Helaas is er zoveel licht in de trein, niet echt ideaal voor mij om te slapen. Dus vroeg ik de NS of ze geen donkere trein voor me hadden.

Geachte heer Kupers,

Graag beantwoorden wij uw breif waarin u het verzoek doet het licht in onze zeer vroege treinen uit te doen, om op die wijze uw zeer gewaardeerde nachtrust met enige momenten te verlengen. Lees verder »

Sneeuw tovert geruisloos ons kikkerlandje in een sprookjeswereld (nee, geen gouden bal in dit kikkersprookje). De witte-winter-wonder-deken brengt een oase met rust in mijn hoofd, want alles ziet er onder de sneeuw hetzelfde uit. Alle bomen zijn voorzien van witte takken of ze nu springlevend zijn of al jaren dood. Alles straalt een zachte witte rustigheid uit. Niets schreeuwt meer om aandacht, geen honderden impulsen waar mijn hoofd over na hoeft te denken. Het is gewoon sneeuw, nothing less, nothing more.

Daarnaast is het ook nooit donker. Ook al is het midden in de nacht, de vele lichtvervuiling die ons land rijk is wordt door de sneeuw overal gereflecteerd. Geen hoekje ziet er meer donker en kil uit, maar licht en fris.

Ook mijn oren krijgen deze dagen de sound of silence om van de genieten. Auto’s (als die al kunnen rijden) hebben een lage snelheid en de sneeuw belet hen om geluid te maken. De luchtige sneeuw absorbeert de kakofonie aan nongeluid wat resulteert in een oorverdovende stilte. Alsof je in een perfect geïsoleerde stiltekamer staat. Slechts het geluid van de krakende verse sneeuw die onder mijn voeten wordt samengeplet weet mijn oren te bereiken. Lees verder »

Beste NS,

Elke ochtend spring ik op mijn fietsje naar het station, wachtend op die ene trein. Die trein die me brengt naar mijn werk. Die trein waarin ik nog druk bezig ben om wakker te worden, omdat het stiekem toch nog best vroeg is. Die trein waarin een serene rust heerst, omdat iedereen nog wakker moet worden. Enkelen gebruiken het half uurtje om de wereld in de krant te bekijken. Anderen gebruiken het half uurtje om de wereld nog eens aan de binnenkant van hun ogen te bekijken.

Het hoofd wordt dan in een typische slaap-in-een-trein-houding gepositioneerd, waarbij de stoel wordt gebruikt om langzaam in weg te zakken. De trein dient eigenlijk als een verlengstuk van de wekker, om nog mooi even verder te snoozen, om die mooie droom die zo abrupt door de wekker werd afgebroken, om die nog even af te maken. Er is eigenlijk niets meer wat je tegenhoudt om eens rustig de droomwereld van dichtbij te gaan bekijken. Om te wachten tot Klaas Vaak je een enkeltje dromenland komt bezorgen (zonder 40% korting, want het is nog geen 9 uur). Er is eigenlijk één ding wat er nog aan scheelt, één ding wat voorkomt dat ik nog net wat uitgeruster op het werk arriveer.
Lees verder »

Zo, daar zit ik dan. Een Ryanair vlucht naar Gdansk (noord Polen), wat goedkoper is dan een enkeltje Groningen. Goee uitvinding dat Ryanair, zeker als je aan 10 kilo handbagage genoeg hebt en bij het boeken op de site oplet of je alle belangrijke duurder makende vinkjes uitschakelt.

Door het uitvinken van al die vinkjes had ik ook geen priority checkin (wat betekend dat je wat meer betaalt om een halve minuut eerder dan de rest een willekeurig plekje in het vliegtuig te zoeken). Vanaf luchthaven Weeze, moesten we zelf zo’n 100 meter door de stromende regen naar het vliegtuig lopen. Nou ja, ik zei stromende regen, dus dat lopen werd meer rennen. Daarbij haalde ik ook alle priority passengers in zodat ik als een van de eerste het vliegtuig in stapte en zo mooi bij een nooduitgang kon gan zitten. Geen 3 meter beenruimte zoals KLM, maar genoeg om ‘gestrekt’ te gaan en dat is voor een Ryanairvlucht al heel wat. Lees verder »

Laatst, toen ik via Facebook nog eens met iemand terugkeek op mijn tijd in Göteborg kwamen we maar eens tot dezelfde conclusie: wat was dat een mooie tijd. Hoe geweldig waren de mogelijkheden voor impulsief reisgedrag wel niet. Iemand heeft een gek idee om het weekend weer eens ergens heen te gaan en de rest vindt dat gekke idee zo gek nog niet. Vervolgens gaat iedereen hard op zoek naar de goedkoopste slaapplaatsen, vervoersmogelijkheden en toeristische hoogtepunten, om vervolgens dat weekend ook echt in Noorwegen, Kopenhagen, Linköping of waar dan ook te zitten. Kortom: binnen een week van een impulsief reisideetje naar de werkelijke uitvoering. Lees verder »

Voor me ligt een blaadje, nog maagdelijk wit te wachten tot het met een pen beroerd wordt. Door mijn hoofd schieten allerlei gedachten kronkels, maar geen van hen lijkt mijn pen in vervoering te brengen. Toch moet ik wat opschrijven, want de tijd begint te dringen. Vlug krabbel ik wat op het papier om het vervolgens weer net zo snel door te krassen.

Ik zit niet alleen, om mij heen klinkt nog meer gezucht en gepuf. Meerdere mensen verdrinken in hun innerlijke queeste. Lees verder »

In het vorige hoofdstuk zagen we hoe Gerrit Goudvis, bang en alleen thuis, een brief van de deurwaarder kreeg.

En toen was het vrijdag.

Gerrit zwemt weer zijn rondjes, maar is toch angstig over dat wat komen gaat. Niemand weet hoe deze dag zou gaan verlopen.

Hij hoort een boel geluid. Het is pas kwart over zes in de ochtend, en toch is er al volop bedrijvigheid. Zou het er wat mee te maken hebben?
Plots komt er een schepnetje in het aquarium. Gerrit wilde zich nog snel verstoppen in de waterplant, maar het was al te laat. Hij wordt opgevist en in een plastic zakje gedaan. Dan is het donker… “Het is beter als ik je meeneem dan iemand anders”, hoorde hij nog roepen. Lees verder »

Gerrit zwemt nog maar een rondje door zijn aquarium. Omdat hij van afwisseling houdt, zwemt hij nou eens links om de waterplant, in plaats van het gebruikelijke rechts-om.

Hoewel het een mooie lentedag lijkt als alle anderen, klopt er ergens toch iets niet. Voor zijn gevoel gaat er iets gebeuren, maar wat? Daar heeft hij geen benul van. Maar zijn onderbuik, in het geval dat Gerrit die heeft, die zegt dat er iets niet pluis is. Dat zelfde gevoel heeft hij ook gehad, toen hij een wormpje zag spartelen in de vijver. Het wormpje zag er zo sappig en smaakvol uit, en toch voelde hij dat er iets niet pluis was. Bert de Baars daarentegen, vond dat onzin. “Wat kan er nu mis zijn met zo’n sappig wormpje“, redeneerde Bert. Maar bij de hap naar de worm, leek het wel alsof Bert door een onbekende kracht omhoog werd getrokken. Sindsdien heeft Gerrit Bert nooit meer gezien. Lees verder »

Werk en privé moet je natuurlijk van elkaar scheiden. Maar voor leuke dingen van het werk in mijn privé tijd doe ik natuurlijk niet moeilijk. Regelmatig een borrel, bedrijfsuitje (of weekend). Een beetje tafelvoetballen of een lekkere lunch. Hoe zwaar kan het leven van een werkende man zijn.

Een voortvloeisel uit het werk stond bij mij afgelopen weekend op de stoep. Als welkomstcadeau had ik namelijk een succesweekend in de vorm van een privékok tot mijn beschikking gekregen. En wat is er nu beter dan zelfgemaakte pasta eten (zoals het laatste bedrijfsuitje)? Juist ja! Iemand anders die pasta laten maken. Lees verder »