Sweden Archief

En toen waren we weer terug in het (niet zo) koude kikkerlandje. De regen wordt weer ouderwets horizontaal tegen je aan geslingerd; De dijken liggen er weer oerhollands bij; Om vier uur is het nog niet donker en de bammetjes gaan tussen de middag weer mee in de broodtrommel. Welkom terug, Göteborg is weer veilig (of misschien toch niet helemaal).

De boterham met hagelslag is al gegeten, net als de boerenkool met worst, afhaal chinees, boterham met pindakaas en natuurlijk een bak vla. Ook de fiets is weer bereden, eenzaam en alleen op een verlaten dijkje, vechten tegen regen, kou en wind. Dingen die in Zweden normaal waren, zijn hier echt heel raar. En rare dingen daar, zijn hier weer de normaalste zaak van de wereld. Lees verder »

Het is tijd om terug te gaan. Ja ska åka tillbaka. Het is voorbij, tijd om het licht uit en de deur achter me dicht te doen. Met een (door een klein foutje) oneindig lang durende terugreis (tussen de 20 en 22 uur, ik denk dat zelfs lopen sneller is, zo efficient ga ik terug), kom ik dinsdag avond brak terug.

Waarom ik er zo lang over doe om helemaal naar Nederland te reizen? Ik had een klein detail over het hoofd gezien. Ik wilde graag lekker goedkoop met RyanAir terug vliegen, en omdat Frankfurt toch iets te ver weg ligt om mij op te halen vlieg ik vanaf Stockholm naar Weeze. Daarvoor moet je wel eerst naar Stockholm, en daar heb ik een maand geleden een mooi treinkaartje voor geboekt (hoe eerder je boekt, hoe goedkoper), voor slechts 20 euro. Appeltje eitje, kat in ‘t bakkie zou je zeggen. Na aankomst van de trein heb ik nog een dikke 2 uur om naar het vliegveld te gaan en in te checken. Een mooi schema dus. Lees verder »

De focus is om. Hij is 180 graden gedraaid. Waar de focus 2 weken geleden nog boven de poolcirkel lag, ligt diezelfde focus nu vier breedtecirkels lager. De focus is verplaatst van Kiruna via de poolcirkel, de Kreeftskeerkring, de evenaar en de Steenbokskeerkring naar Zuid-Afrika. Van daar waar de zon niet scheen, naar daar waar ik mijn zonnebrand er weer bij mag zoeken. Wat moet ik nou met Zuid-Afrika. Nou, namens de RU doen we daar een project, en hoewel ik nu in Zweden zit, gaat dat project, ICT4Kids getiteld, gewoon door.

Wat voor project dan? Nou, eigenlijk een tweetal verschillende projecten die allebei met ICT en kids/jongeren te maken hebben. Zo is er ergens in een township nabij Johannesburg een psychologiestudent. Wat heeft een psychologiestudent nu met ICT te maken hoor ik je denken. Nou, hij wou iets terugdoen voor de township waar hij vandaan kwam, en heeft er een informatiecentrum gebouwd. Lees verder »

Stond ik gisteravond de afwas te doen, kreeg ik plots het woord ruitjessocioloog in mijn hoofd. Geen idee wat het is en al helemaal geen idee waarom ik dat woord in mijn hoofd kreeg, maar ik had het gevoel dat ik er iets mee moest doen. En als mijn hoofd zegt dat ik wat mee moet doen, dan moet ik er ook echt wat mee doen.

Er loopt een man langs. Een man met een hondje. Het hondje kwispelt, en zijn staart kwispelt mee. Bij de lantaarnpaal tilt hij zijn pootje op om te voorkomen dat hij over zijn eigen poot staat te zeiken. Dat zie je niet vaak: een man die op klaarlichte dag bij een lantaarnpaal staat te zeiken. De man loopt verder en sleept zijn hondje achter zich aan. langzaam verdwijnt het duo uit het beeld. Lees verder »

Vandaag is het dinsdag, de dag na maandag. Niks bijzonders zou je zeggen. En toch belt iedereen elkaar op, of stuurt elkaar een sms-je. Tenminste, dat probeert iedereen, klokslag 12. In de praktijk werkt het voor geen meter omdat niemand meer bereik heeft omdat het netwerk overbelast is. Zo geweldig vinden ze het dat het dinsdag is. En zo stond ik ook vannacht met mijn telefoon aan mijn oor, in een poging contact te zoeken met de rest van de wereld. In Göteborg had ik vol bereik, maar in Nederland had er niemand bereik, dus het was lastig om er door te komen.

Het begin van een nieuwe dag, betekend ook vaak het einde van een oude dag. En omdat de scheurkalender toevallig helemaal leeg is, betekend dat die oude dag aan het eind van een lange rij van dagen stond. Die rij van dagen noemden we ook wel 2007. 2007 is geweest en komt nooit meer terug. Wat blijft zijn al die herinneringen aan vroegûh. Herinneringen in de vorm van foto’s en gedachten. Duizenden keren heb ik op het knopje bovenop mijn camera gedrukt. Elke microseconde die ik geleefd en beleefd heb, heb ik getracht te onthouden. De meeste van al die microseconden ben ik echter weer vergeten. Sterker nog, het afgelopen half jaar heb ik zo veel nieuwe indrukken en impressies opgedaan, dat het lijkt of het jaar uit 181 dagen bestond: Het eerste half jaar waar ik nog vaag wat van kan herinneren. En de rest is zo snel gegaan, dat het lijkt alsof het allemaal gisteren gebeurt is. Het is echt raar, dat ik echt moeite moet doen om dingen uit de lente te herinneren. Met een beetje moeite lukt het wel, maar ik moet er echt lang over na denken, en terugrekenen vanaf ijkpunten. Lees verder »

Ik kreeg een paar maanden geleden een mailtje van Bouke met de vraag of ze met de kerst op de koffie konden komen. En daarna konden we dan een gezellig wandelingetje door het bos maken. Want, hoe kan je die zware decembertijd, met al die lekkernijen nou beter verwerken dan met een wandelingetje. En zo geschiedde, en zwoegden we ons de afgelopen 4 dagen over de Bohusleden route, een 360 kilometer lange wandelroute die ook langs Göteborg loopt. Het waren zo ongeveer de meest natte, regenachtigste dagen hier in Zweden.

Helaas heb ik behalve een goede slaapzak en een goed matje niet echt goede spullen (hier) om 4 dagen mee te gaan hiken: Mijn rugzak is veel te klein en niet waterdicht, mijn schoenen zijn niet (meer) waterdicht, mijn jas ook niet meer helemaal geloof ik en mijn regenbroek is niet ademend. Kortom: dat wordt gezellig met de regen! Omdat in een kleine rugzak niet veel past, was ik genoodzaakt de efficiënte massa/volume zaken mee te dragen. En zo liep ik 4 dagen met een liter Jägermeister en een fustje van 5 liter bier. Hoewel we wel voor primitief gaan, blijft het natuurlijk vakantie en moeten er geniet momentjes inzitten. Lees verder »

Fijne dagen hè! Ik hoor het nog iedereen zeggen. Net voor kerst, wenst iedereen elkaar fijne dagen toe. Alsof je elkaar het rest van het jaar geen fijne dagen toewenst. Waarschijnlijk niet, want ik heb nog nooit iemand half september Fijne Dagen horen zeggen. Dus blijkbaar mag ik het half september niet fijn hebben, want niemand wenst mij dan fijne dagen toe. Terwijl het half september, in een nazomerend zonnetje best fijn kan zijn.

Misschien zit er achter die Fijne Dagen wel wat sarcasme. Want met kerst moet je verplicht gezellig doen, dus in deze moeilijke tijd wens je iedereen toch een stel fijne dagen. Nou heb ik niks tegen gezellig doen, alleen het verplichte maakt mij een beetje jeukerig. Het is kerst, dus moeten we gezellig doen. Het is kerst, dus moeten we aardig doen. Het is kerst, dus we moeten maar uitgebreid lekker gaan eten. Ik vraag me dan af: hoe gemeend is die gezelligheid, aardigheid en al dat lekkere eten? Et zal allemaal vast wel gemeend zijn, maar het komt op mij zo kunstmatig over. Als we dat dan echt zo leuk vinden, om aardig te zijn, en om gezellig lekker te tafelen, waarom doen we dat dan met kerst? Kunnen we dat dan niet eens een andere keer doen? Gezelligheid kent geen tijd. Lees verder »

Lang, lang geleden, op een plek hier ver vandaan, waren er 4 avonturiers opzoek naar het kind in hunzelf. Het kind in de sneeuw, een onvergetelijk ijskoud sprookje. Hun queeste begon met een 23 uur durende embargelijke treinreis door de woeste onherbergzame gebieden van Zweden. Na dit avontuur moest de ondraagzame kou van Kiruna ter voet bedwongen worden. Vier avonturiers, één missie: Op zoek naar het kind in jezelf. Ondanks alle voorbereidingen werd het toch nog spannend, toen er een gozer met een ring langs kwam gelopen. Enfin, een lang verhaal allemaal, maar toen Frodo eenmaal weg was, kon het downhill sleetjerijden en andere grote avonturen beginnen.

Volgens sommigen was het boek beter (of de verhalen, bestaande uit maar liefst 4 delen) , en ook niet alles uit de verhalen komt terug in de film. Zo is er van noorderlicht in de film totaal geen sprake, terwijl dit in het boek juist een belangrijk hoofdstuk vormde. Het zal er wel mee te maken hebben, dat met de huidige technieken dit nog steeds lastig te filmen is. Lees verder »

Voor de laatste 2 dagen hadden we problemen om een accommodatie te vinden. Alle hostels zaten vol en een hotelkamer was een beetje buiten het studentenbudget. Ik heb toen de locale scouting gemaild en gevraagd of we niet in hun blokhut konden slapen. Die lag 30 kilometer buiten Kiruna dus dat was geen optie. We konden wel bij deze mensen thuis slapen. En achteraf was dat het beste wat ons kon overkomen.

Nadat we door Henrik van de hondesleetour waren afgezet, zag het er al veelbelovend uit. Een vrijstaande Zweedse villa was de plek waar wij 2 dagen moesten spenderen. Na een klop met de deurklopper (ik moest kloppen, want de bel deed het niet), werden we welkom geheten door Per, zijn vrouw Kielo en de 2 husky’s, Toendra en Taiga. Nadat we onze spullen hadden gedropt (we hadden allemaal zo’n beetje een eigen slaapkamer), was het tijd om wat te eten. Lees verder »

Men neme een hoge heuvel (type steil en veel sneeuw), men neme een hond (type husky), men leggen de hond op de grond, gaan op de hond zitten en sleeën zo naar beneden. Hondesleeën, wordt dat ook wel genoemd.

Nadat woensdagavond Julia zich bij ons had gevoegd en we nog flink hadden geoefend op een normale slee, was het donderdagochtend tijd om met de hondjes te gaan spelen. We moesten rond 9 uur voor ons hostel wachten, waar we dan met een taxi zouden worden opgepikt. Buiten het hostel stonden nog 2 studenten te wachten. Tim en Andreas, beiden uit Duitsland. Ook zei zouden gaan hondesleeën met Henrik Taube activities. Nadat onze taxi ons in de middle of nowhere had afgezet, bleek dat we niet de enige waren die gingen hondesleeën. Ook waren Tim, Andreas en Julia niet de enige Duitsers, want tweederde van de groep was Duits. Zo zit je orca’s te kijken in België en zo zit je op honden te sleeën in Duitsland. Lees verder »