Chocolade-wahala in een winter-wonder-land

Sneeuw tovert geruisloos ons kikkerlandje in een sprookjeswereld (nee, geen gouden bal in dit kikkersprookje). De witte-winter-wonder-deken brengt een oase met rust in mijn hoofd, want alles ziet er onder de sneeuw hetzelfde uit. Alle bomen zijn voorzien van witte takken of ze nu springlevend zijn of al jaren dood. Alles straalt een zachte witte rustigheid uit. Niets schreeuwt meer om aandacht, geen honderden impulsen waar mijn hoofd over na hoeft te denken. Het is gewoon sneeuw, nothing less, nothing more.

Daarnaast is het ook nooit donker. Ook al is het midden in de nacht, de vele lichtvervuiling die ons land rijk is wordt door de sneeuw overal gereflecteerd. Geen hoekje ziet er meer donker en kil uit, maar licht en fris.

Ook mijn oren krijgen deze dagen de sound of silence om van de genieten. Auto’s (als die al kunnen rijden) hebben een lage snelheid en de sneeuw belet hen om geluid te maken. De luchtige sneeuw absorbeert de kakofonie aan nongeluid wat resulteert in een oorverdovende stilte. Alsof je in een perfect geïsoleerde stiltekamer staat. Slechts het geluid van de krakende verse sneeuw die onder mijn voeten wordt samengeplet weet mijn oren te bereiken.

En wat is er nu lekkerder om na een beetje rond te struinen door dit geweldige oudhollandsche winterlandschap, dan een kop warme chocolademelk met slagroom? Nou, misschien wel warme chocolademelk met een beetje munt, of met anijs. Dat moet natuurlijk even worden uitgeprobeerd! Moeder natuur zorgt voor een beetje sneeuw, de kersttijd zorgt voor een gezellige sfeer en wij zorgen voor de chocolade-experiment-ingrediënten. Het samenvallen van een perfecte 3-eenheid heeft dus een perfecte timing waar een Zwitsers uurwerk nog wat van kan leren.

Tijd om wat chocola te smelten. In een badje van marie wordt pure chocola omgetoverd tot een heerlijk geurende vloeibare donkerbruine massa. Ondertussen staat de volle romige melk al volop te pruttelen van plezier. Op een bord liggen al verschillende ingrediënten te wachten om geprobeerd te worden. Van honing tot speculaaskruiden (of kaneel), van munt tot kokos, van anijs tot spaanse peper en van vanille tot marshmellows (al waren we dat laatste ingrediënt vergeten te halen, maar voor de volledigheid noem ik hem toch). Tijd om de vloeibare chocola en de melk met elkaar te vereeuwigen. Nu wordt het tijd om de gouden ingrediëntencombinatie te vinden. Knevel de munt, doe hem in de chocolademelk, laat het even trekken, doe er de kokosstrooisel bij, verse slagroom erboven op. Oogjes dicht, klein slokje nemen en genieten. De witte gloed van de sneeuw, het warme gevoel van kerst, de zachte chocola met een verrassende touch van kokos en munt geven een goed gevoel.

Maar wat te denken van witte chocolademelk met anijs? Of een pittige melange van Spaanse peper chocolademelk met wat verfrissende munt? Of Marshmellows die onder het genot van de warme melk langzaam smelten wat met witte chocola en wat handgeklopte slagroom het geheel een nog romigere smaak geeft. Of als je niet zoveel zin hebt om ingewikkeld te doen kan je met wat honing en kaneel ook al een heerlijke combinatie krijgen. Kortom: de perfecte bezigheid op een koude winterdag. Wanneer is het natuurijs schaatsklaar?

Moraal van het verhaal:

Er is niets lekkerder dan een koude winterdag met chocolademelk en een touch inspiratie!