Snoozen in de trein

Beste NS,

Elke ochtend spring ik op mijn fietsje naar het station, wachtend op die ene trein. Die trein die me brengt naar mijn werk. Die trein waarin ik nog druk bezig ben om wakker te worden, omdat het stiekem toch nog best vroeg is. Die trein waarin een serene rust heerst, omdat iedereen nog wakker moet worden. Enkelen gebruiken het half uurtje om de wereld in de krant te bekijken. Anderen gebruiken het half uurtje om de wereld nog eens aan de binnenkant van hun ogen te bekijken.

Het hoofd wordt dan in een typische slaap-in-een-trein-houding gepositioneerd, waarbij de stoel wordt gebruikt om langzaam in weg te zakken. De trein dient eigenlijk als een verlengstuk van de wekker, om nog mooi even verder te snoozen, om die mooie droom die zo abrupt door de wekker werd afgebroken, om die nog even af te maken. Er is eigenlijk niets meer wat je tegenhoudt om eens rustig de droomwereld van dichtbij te gaan bekijken. Om te wachten tot Klaas Vaak je een enkeltje dromenland komt bezorgen (zonder 40% korting, want het is nog geen 9 uur). Er is eigenlijk één ding wat er nog aan scheelt, één ding wat voorkomt dat ik nog net wat uitgeruster op het werk arriveer.

Zo zat ik laatst in de trein van veels te vroeg naar Utrecht. We waren het station al uit, nog voor dat de stationsklok de tijd had om zeven keer te slaan. Buiten was het voornamelijk de donkere schaduw van de nog na-ebbende nacht wat de klok sloeg.

Deze duistere treinreizen bieden een prima gelegenheid om Klaas Vaak nog eens te begroeten, dus gooide ik nog even mijn oogjes toe. “Wel jammer van al dat licht in de trein”, hoorde ik mezelf nog denken. En net op het moment dat ik dat dacht, was het alsof mijn gedachte het lichtknopje omknipte. Het was opeens donker. “Ohw, rijden we een tunnel in?”, dacht ik nog. Maar ik kon me niet herinneren dat er een tunnel op het traject lag en daarnaast: waarom zou er binnen het licht uitgaan als we buiten een tunnel inreden?

Omdat ik toch nieuwsgierig was naar de invallende duisternis, deed ik voorzichtig een oog open: “Verhip, het is hier echt donker, het licht is uit. Dat is relaxt!”. En weer vouwde ik mijn oogjes toe, om toch nog even in dromenland te belanden.

Beste NS, zou het, in het kader van ‘De NS helpt u graag’ (waarvan nu zoveel reclameposters op alle stations te zien zijn), mogelijk zijn om vaker, voor het ochtendgloren, een donker treinstel te laten rijden? Om mensen de mogelijkheid te geven om hun dromen uit te laten komen. Ik snap dat dit natuurlijk niet in één keer gerealiseerd kan worden, maar ik vind het helemaal niet erg om als wijze van proef dit bij een willekeurig treinstel, bijvoorbeeld op het traject van Arnhem – Utrecht om 6:59, uit te proberen.

Met vriendelijke groet,

Thijs Kupers

Moraal van het verhaal:

Een donkere trein is de verlengstuk van je snoozende wekker!