Herzlich Willkommen in Berlin

Zo, daar zit ik dan. Een Ryanair vlucht naar Gdansk (noord Polen), wat goedkoper is dan een enkeltje Groningen. Goee uitvinding dat Ryanair, zeker als je aan 10 kilo handbagage genoeg hebt en bij het boeken op de site oplet of je alle belangrijke duurder makende vinkjes uitschakelt.

Door het uitvinken van al die vinkjes had ik ook geen priority checkin (wat betekend dat je wat meer betaalt om een halve minuut eerder dan de rest een willekeurig plekje in het vliegtuig te zoeken). Vanaf luchthaven Weeze, moesten we zelf zo’n 100 meter door de stromende regen naar het vliegtuig lopen. Nou ja, ik zei stromende regen, dus dat lopen werd meer rennen. Daarbij haalde ik ook alle priority passengers in zodat ik als een van de eerste het vliegtuig in stapte en zo mooi bij een nooduitgang kon gan zitten. Geen 3 meter beenruimte zoals KLM, maar genoeg om ‘gestrekt’ te gaan en dat is voor een Ryanairvlucht al heel wat.

Ik kreeg voor vertrek nog een sms uit Polen: Are you sure your flight is going? Can’t find him on the website. Ja natuurlijk gaat hij, hij staat hier aangegeven op het bord om in te checken.

Na rustig een boekje gelezen te hebben, vond ik het ondertussen wel tijd geworden voor een landing. Op dat moment was het echter de Captain die het woord nam: Ladies & Gentlemen, this is your Captain speaking. Door dat het in Polen plots hevig is afgekoeld is er dichte mist ontstaan. We vliegen nu, net als andere vliegtuigen al een tijdje rondjes boven Gdansk en kunnen niet landen. Omdat het in heel Polen mistig is, wijken we uit naar Berlijn Schönefeld. Dit zal ongeveer 3 kwartier duren.

Zo vlieg je naar Polen en zo ben je in Berlijn. De eerste sms vanuit Polen: Thijs, looks your are in Berlin! Let me know when they import you to my country.

Geen idee wat er nu gaat gebeuren, ik ken geen AEGEE-mensen hier (ja eentje, maar die is op Erasmus in Tilburg), geloof een paar Erasmusmensen, maar daar heb ik geen nummers van. We zien wel.

Ondertussen zijn we het vliegtuig uit en inmiddels is meer duidelijk: over een uur (dwz half 9, ik had al 2 uur in Gdansk kunnen zitten) staat er een bus voor ons klaar. Ik twijfel een beetje, een halve nacht in een bus zitten is niet het meest relaxte wat je kan meemaken en het alternatief is een dagje Berlijn. Ik besluit om even het internet te raadplegen op zoek naar alternatieven. Dat valt behoorlijk tegen. Last minute vliegen naar Gdansk is een dure hobby, de trein doet er 12 uur over en is ook duur en een andere bus die kant op gaat pas zaterdag. Tja, dan maar het beste er van maken, een goede currywurst eten (ben nu toch i Berlijn) en de bus in. De buschauffeur weet ons te melden dat het zo’n 7 uur rijden is, dus dan zouden we zo halverwege de nacht aankomen. Soit, het zei zo.

Er komt een Poolse man naas me te zitten. Zijn Engels is niet zo goed, maar ik begrijp dat hij een champignonboer is. Nou ja boer, boer, zijn bedrijf regelt de infrastructuur rond de champignon. Gebouwen, kweekprogramma’s, faciliteiten, dat soort dingen. Hij is daarin de grootste van Polen en de 3-na-grootste van Europa. En nog een nutteloos feitje wat je anders ook nooit leert op een donderdagnacht: wist je dat ze in de UK 8 kilo champignons per persoon per jaar eten en in Polen maar 1,5 kilo?

Langzaam raakt iedereen meer met elkaar in gesprek. Een Duitser, die werkt bij RTL en in Polen een zeilboot komt kopen. Twee studenten die van een BIMUN (studenten die de VN simuleren) uit Bonn terugkomen en morgen een examen hebben. Voor me zit een Nederlander die cameraman is (en ook in Uganda is geweest) en zijn slaapadres letterlijk 4 huizen verderop heeft (nr 4 ipv nr 10). Daarnaast zit een Pool die in Nederland gas en olieleidingen legt (een soort Poolse loodgieter dus) en al eens in de Burgers Zoo in Arnhem is geweest.

Na amper op weg te zijn verbaast de buschauffeur ons al met een stop van een half uur. Lekker nutteloos en dat schiet dus echt niet op zo. Niet veel later komen we bij de grens en normaal gesproken kan je ook bij de Poolse grens gewoon doorrijden. Murphy had echter ook de overstap van het vliegtuig naar de bus gemaakt, dus hier werden we staande gehouden en moesten ze alle paspoorten zien. Inmiddels was het al 11 uur voor we de Poolse grens passeerden.

Tussendoor nog 2 stops gehad. Het was me ondertussen wel duidelijk dat dit langer dan 7 uur ging duren. Verder nog een beetje blijven kletsen maar rond half 4 vond ik het toch mooi geweest, heb ik een relaxed muziekje in mijn oren gestopt, mijn sjaal voor mijn ogen gewikkeld (ja ik weet het, ziet er niet uit maar het is wel donker) om een poging tot slaap te wagen. As usual lukt me dat altijd verbazingwekkend slecht, al heb ik wel een beetje geslapen. Uiteindelijk, na een busreis van 11 uur komen we zo rond half 7 aan op het nog steeds mistige vliegveld van Gdansk. Dzien Dobre Gdansk!

Na even te hebben gewacht tot ik werd opgepikt, de Poolse fileproblematiek van dichtbij te hebben bekeken, ontbijt gesupermarkt, ontbijten en een beetje kletsen was het om 10 uur tijd om mooi even twee uurtjes te gaan slapen.

Achteraf bleek at het al vanaf de middag mist in Gdansk. Vandaar ook dat de vlucht waarschijnlijk niet terug te vinden was op de website…

Moraal van het verhaal:

Ik kan mijn 5 euro vliegkosten waarschijnlijk terugdeclareren bij Ryanair!