LA met Locals

De leukste manier om een stad door te struinen vind ik met locals. Ik hoef al die toeristische meuk niet zo nodig te zien, ik vind het veel leuker om de stad te zien door de ogen van iemand die er is opgegroeid. In San Francisco waren we Chris tegen het lijf gelopen en die kwam uit LA en die wou ons daar wel rondleiden. Zo gezegd, zo gedaan.

Eerst haar thuis opgepikt, was ongeveer een half uur rijden (waarvan 2/3e over de snelweg, jaja Los Angeles is groot) en vervolgens door naar het centrum (wederom een half uur rijden) waar we gingen brunchen bij Philipe. Philipe is een broodjeszaak waar ze geprobeerd hebben de originele sfeer en stijl van vroeger te behouden (het bestaat dan ook al heel lang).

De koffie is welliswaar iets duurder geworden, dat was vroeger 5 cent, nu 9 cent (ja da’s echt waar!), en limonade heb je er voor 3 Amerikaanse kwartjes. Maar het bekendste is wel hun broodje met de French Dip. Onze locale gids Chris legt uit: Lang lang geleden verkochten ze hier belegde broodjes met gebraden rosbief enzo. Op een dag kwam een arbeider er zijn lunch halen, maar toen liet de verkoopster per ongeluk het broodje vallen in de jus van de rosbief. Ze wou een nieuw broodje pakken, want zoiets kan natuurlijk niet, maar die man zei: laat maar, ik heb nog al haast, ik eet hem zo wel op. Nou en dat heeft ie geweten, wat heeft hij zitten smikkelen en smullen. De volgende dag nam hij al zijn maten mee die ook wel zo’n broodje met de French Dip wilden en sinds dien verkopen ze broodjes gedipt in lekkere jus.

En heerlijk dat die broodjes waren! Ik had er nog wat huisgemaakte aardappelsalade bij en een glas limonade. Voor nog geen 5 euro had ik dus een meer dan prima maaltijd! En dat met dank aan onze locale gids. Vervolgens door naar de Walt Disney Concert Hall. Wat een gaaf gebouw is dat! Van buiten gemaakt van allemaal metalen platen, gebogen lijnen in allemaal organise vormen. Van binnen licht, ruim en minstens net zo mooi opgezet. Ik was gelijk helemaal fan! Binnen hebben we een auditour gedaan, waar door verschillende architecten, musici, specialisten, dirigenten en bezoekers van verschillende punten uitleg werd gegeven over de keuzes die zijn gemaakt, de geweldige accoustiek, de mooie organise vormen, het ruimtelijk gevoel dat je binnen hebt, de zorg die is besteed aan de kwaliteit van het gebruikte materiaal en het licht die met de ruimte speelt. Gewoonweg heerlijk! Tja je moet maar even een foto van het gebouw bekijken, dan weet je wel wat ik bedoel.

Vervolgens doorgegaan naar een soort van Mexicaanse markt. Met allemaal stalletjes en kleine winkeltjes. Echt leuk om te zien. Al die winkeltjes helemaal volgepropt met kleine Mexicaanse hebbedingetjes. En van niets hadden ze er 2, alles was anders. En oh zo veel mooie felle kleuren. Ook heel veel beeldjes van skelletjes. Een skelet op een schommel, een skelet aan het fietsen, een skelet aan het slapen, een skelet in een auto. Allemaal skeletjes. In Mexico doen ze niet aan halloween, maar aan de dag erna: Diaz de la Murtos. De dag van de doden, allerzielen. Ze herdenken dan iedereen, huisdieren, bekenden, familie, die overleden is. Met een groot feest. Ze vieren dan wat voor een goed leven die mensen gehad hebben. Iedereen gaat dan verkleed en geschminkt als een skelet. Nou ik heb foto’s gezien, wat een cool feest is dat. Als ik ooit nog eens richting Mexico ga (probably I will someday…) dan moet ik het maar met die feestdag combineren, want het zag er erg leuk uit.

’s Avonds zij we weer richting Hollywood getogen, want een vriend van Chris deed aan stand up comedy. Dus wij naar het ‘Hi hi-lywood Cafe’ waar eerst Open Mic avond was (iedereen die zich had opgegeven en dacht grappig te zijn mocht daar 5 minuten hun ding doen) en daarna waren de wat meer pro’s aan de beurt. Was best grappig, al was het soms best lastig te verstaan omdat ze soms best snel praatten. Daarna zijn we nog met Chris, die vriend van haar, en nog wat mensen die bij de comidy-night waren naar een kroeg geweest. Zo ken je slechts 1 persoon in LA, en zo ken je er 10. Lekker een heel avondje zitten kletsen over vanalles en nog wat, maar ook over het leven in Nederland.

Hoe zit dat dan met het drugsbeleid. En vanaf hoe oud mag je alcohol drinken. En wat vinden Nederlanders van Obama, en hoe zit het zorgstelsel en het onderwijs in het kikkerland in elkaar en dat wij eigenlijk al meer hadden gezien van hun land dan zei zelf. Maar de belangrijkste vraag van de avond werd wel gesteld door Cedric: Is it true, do you eat frites with mayonaise in stead of ketchup??

ehm…. ja, hoezo? So pulp fiction was right!!!!! Hij vond het dus helemaal geweldig om te horen dat wij friet met mayonaise eten. Uiteindelijk een geweldige dag gehad, gewoon lekker tussen de inheemse bevolking (al kwam onze gids Chris oorspronkelijk uit Taiwan, Isac de comedian uit Mexico en Cedric uit Guatamala, maar de rest was wel 100% American), leuke dingen doen en leuke mensen ontmoet. Uiteindelijk afscheid genomen, facebookaccounts ( = hyves voor de rest van de wereld) uitgewisseld en de auto richting hostel getomtomt. Rond 3 uur was het weer tijd om te slapen, tijd om te dromen over de laatste avonturen die nog komen gaan.

Moraal van het verhaal:

Local ppl rulezz!