Met je voeten in de speeltuin

Eindelijk, na bijna een jaar vakantieloos door het leven te zijn gegaan (12 weekendjes weg even niet meegerekend) is het dan toch echt zover: op naar Schiphol! Uiteraard hoef je lang niet zo vroeg aanwezig zijn als ze aangeven, maar voor je het weet valt er weer een trein uit en kan je je eigen vliegtuig staan uitzwaaien. Dus wij stonden braafjes om kwart voor 7 op het station om zo rond kwart na achten in te kunnen checken op Schiphol. Nou ja, inchecken, bagage dumpen, want het inchecken hadden wij zo’n 24 uur geleden al gedaan. Via internet stoelen bij de nooduitgang gereserveerd. Yeah!!

Goed, bagage door de checkin gedrukt, ik had trouwens lomp veel mee. Veertig kilo ruimbagage en denk dat mijn handbagage ook wel aan de 10 kilo komt, dus ik heb met 50 kilo op mijn rug/buik/schouders naar het station zitten zeulen vanmorgen. Maar goed, bagage kwijt, door de douane en tijd om te relaxen. Daar hadden we immers nog 3 uur voor, om daarna nog 11 uur in een vliegtuig te zitten. We hoeven dus eigenlijk niets meer te doen dan een beetje te zitten en toch kan je daar heel moe van worden.

Op het vliegveld even een deel van het rijksmuseum bezocht, een lekker kop thee gedronken (de bijbehorende stroopwafels, lekkere fleece-dekentjes, voetjes omhoog en filmpie erbij komt pas later in het vliegtuig) en maar eens rustig richting de gate begeven. Ik verbaas me daar altijd wat voor lange rij daar staat, want op een of andere manier vind iedereen het leuk om een half uur al staand te wachten, in plaats van lekker te kunnen zitten op de wachtstoeltjes. Ik wacht liever zittend, en ga wel boarden als al die andere mensen dat al gedaan hebben. Mijn stoelen zijn toch al bekend, dus voor een goed plaatsje hoef je het niet te doen. Toen de rij helemaal weg was, hebben wij ons ook naar de gate verplaatst en we konden zo in ene keer doorlopen het vliegtuig in. Daar troffen wij inderdaad 2 nog lege stoelen aan met, en ik overdrijf niet, 3 meter aan beenruimte. Wat een relaxte vlucht gaat dit worden mensen! Op de terugweg neem ik mijn slaapzak en matje ook mee in de handbagage, kan ik die hier mooi languit neerleggen en lekker gaan pitten.

Goed, het eerst wat ik doe als in een vliegtuig zit is mijn schoenen uit. Heerlijk op kousen voeten. Maar ja, je hebt niet echt een stoel voor je om die schoenen onder te leggen. Dus ik leg ze maar half tegen mijn stoel. Zegt de steward: bij het opstijgen mogen hier geen losse dingen liggen. Dus je moet ze of in het bagagerek doen, of aan doen. Één van beide. Nou, ik heb allebei mijn schoenen maar aan gedaan.

Vervolgens na het opstijgen maar eens lekker gestrekt gaan liggen en de oogjes dicht gedaan. Maar wat voelde ik? Alsof er iets tegen mijn voet aan reed. En alsof er iets omheen draaide. Ik deed mijn ogen open, en waande me in een speeltijd. De 5 vrije vierkante meters werden gebruikt als speeltuin. De een maakte een puzzel, de ander maakte een tekening en weer een ander was met een autootje aan het spelen. Ehm… handig zo’n open ruimte. Daar zat ik dus, met mijn voeten midden in een speeltuin. Het is dat ik nog geen zand in mijn sokken had, anders had ik er ook nog een zandbak bij kunnen zetten.

Uiteindelijk heb ik van die ruimte zelf ook nog gebruik gemaakt door daar te gaan zitten eten. Had ik veel meer ruimte dan dat krappe vliegtuigstoeltje en ach: het ziet er misschien een beetje raar uit, het was wel relaxed. Daarna nog een kopje thee na, eigen meegenomen stroopwafel erbij, lekker fleece-dekentje en maar aan mijn blog begonnen. Heerlijke combinatie!

Na aankomst in San Francisco en onze auto opgehaald te hebben, was het tijd om onze jetlag te vergeten en gelijk down town te gaan: LovEvolution vond namelijk plaats, het grootste Dance festival van heel San Francisco. We zijn daar nog heerlijk zo’n drie uur los gegaan, alvorens we via een broodje van de Subway en een Cab naar huis te hebben genomen op de bank te zijn geploft, nog ff MythBusters te hebben gekeken is het zo denk ik tijd om te gaan slapen. Het is hier nu 9 uur ’s avonds, maar in Nederland heeft de klok al kwart na zessen geslagen (al slaat hij kwart na zes niet heel vaak). Nu dus zo’n 25 uur op pad, dus da’s al letterlijk meer dan een mooie eerste dag.

Moraal van het verhaal:

Een hele dag reizen betekent niet dat je er geen feestje achteraan kan bouwen!