Nijntje goes USA

Daar gaat Nijn. Ze stapt in het vliegtuig. Nijn gaat vliegen. Waarheen dan? Naar Amerika. Wat leuk, denkt Nijn. Ze heeft er echt zin in. Wat gaat ze doen dan, in Amerika? Op visite. Op visite bij een goede vriend. Bij Roadrunner. Meep meep, zegt Roadrunner. Ik heet geen Miep, ik heet Nijn, zegt Nijn.

Daar, in de ziedende hitte van de Canyon lopen ze. Twee backpackers. Omgeven door droogte, hitte, en niets anders dan rotsen, zand en stof. En bij elke stap die ze zetten, zien ze ietsje meer af. En bij elke stap die ze zetten, slaat de brandende zon nog weer ietsje harder op hen neer. Maar bij elke stap die ze zetten, komen ze weer iets dichter bij hun doel. Want daar, aan de horizon, vele verzuchtende stappen verderop wacht hun de utopische wereld van de Havasupai.

Hun gevoel is groots, alsof ze de omstandigheden willen laten zien dat ze de baas zijn. Maar van een afstandje gezien zien ze er nietig en klein uit, als 2 kleine wezentjes in een enorme wereld. En toch, als je zo van een afstandje de Canyon in kijkt valt er iets op. Iets speciaals, alsof het niet zomaar twee backpackers uit een koud kikkerlandje zijn. Daar, achter op die backpack hangt iets wits, iets opvallends wat de wereld met een glimlach tegemoet ziet. Het lijkt wel alsof het je aankijkt en je iets wil zeggen. Zo van: maak je geen zorgen, alles komt goed. Alsof er een knuffelbeest achter op hun backpack hangt.

Nog 3 daagjes en we zitten in het vliegtuig. Met we bedoel ik Rik en ik (dat rijmt, wat leuk. Het is nog lang geen Sinterklaas, maar ik ben rijmelarij-technisch gezien nu al goed bezig). Drie weken Amerika, drie weken ontzettend veel zien, doen, lol maken, afzien en de wereld ontdekken. Op bezoek bij Jasper, die al meer dan een jaar in San Francisco studeert. Beetje fietsen over de Golden Gate Bridge, ontsnappen uit Alcatraz en natuurlijk leven zoals een Friscosiaan leeft natuurlijk.

Daarna, hup de auto in (ik kom nog steeds niet verder dan de bijrijdersstoel) en rijden richting Yosemite national park. Daar heb je ontzettend gave watervallen van wel 300 meter hoog. Tenminste, in het voorjaar. In deze tijd van het jaar valt er bij Manneke Pis meer vallend water te zien, want de watervallen staan zo goed als droog. Maar goed je hebt er wel fantastische rotsformaties, uitzichten, dus ideaal om ons een beetje moe te maken met een hike. Daarnaast heb je er ook nog een soort van kabouterbos. Niet omdat er kabouters wonen hoor, tenminste niet dat ik weet. Misschien had opa het vroeger wel over dat bos toen hij verhaaltjes vertelde over de kaboutertjes. En ook niet omdat er zulke kleine kabouterboompjes staan hoor. Integendeel, de bomen zijn daar zo groot, dat je zelf een kabouter voelt. Iets concreter: kijk naar de kamer waarin je je nu bevind. Is die smaller dan 10 meter? Denk hem dan even 10 meter breed. Zeg maar drie-kwart treincoupé (ik bevind me nu in de trein). Stel je nu eens voor dat daar een boom staat, die minstens zo breed is. Je kan je dan vast voorstellen dat het een hele grote boom is. Ze maken daar trouwens ook geen boomhutten, nee ze doen het daar met boomlandhuizen en boomvilla’s.

Na Yosemite is het tijd om door te rijden naar Death Valley. Je weet wel, soort van woestijn, 45 graden, en waar Bassie en Adriaan een eitje bakten op de motorkap van hun auto. Do I need to say more? Na Death Valley is het tijd om de jackpot te winnen in Las Vegas en even rond te neuzen in de grote stad. Daar moeten we helaas ook bye-bye, zwaai-zwaai tegen Jasper zeggen, want die kon maar een weekje vrij krijgen. Na Las Vegas is het tijd voor de watervallen van de Havasupai.

De watervallen van de Havasupai zijn op 3 manieren te bereiken: Via een 13 kilometer lange, zware hike. Via dezelfde hike, alleen dan iets minder zwaar omdat je bagage met een ezel wordt vervoerd. En, ‘t blijft natuurlijk Amerika, met de helikopter. Wij gaan voor het eerste. Het is even een half dagje afzien in de ziedene hitte, maar wat je er daarna voor terug krijgt. Oogverplindende, azuri-blauwe watervallen. Deze watervallen en watertjes hebben de ideale zwem-temperatuur, dus Kontiki-bad: eat your heart out!

Na een dag Zwemmelarij lopen we weer terug en rijden we door naar de Grand Cayon, om eventjes een onvergetelijk uitzicht op ons netvlies te branden.

Vervolgens rustig doortuffen richting Los Angeles. Beetje Hollywood, misschien nog een beetje surfen, beetje chillen en dan hup weer in de auto om via de kustweg terug te rijden richting Frisco (San Francicso voor insiders). Die kustweg is zo’n beetje zoals je een fantastisch mooie kustweg voorstelt. Een rotsachtige kust, adembenemende panorama’s en heerlijke vergezichten, waarbij vooral de Big Sur de moeite waard is.

Uiteindelijk komen we dus weer terug in Frisco, gaan we nog een keer keihard stappen met Jasper om vervolgens helemaal brak het vliegtuig in te rollen en daar heerlijk te kunnen slapen, zodat we de 25e weer helemaal fris en fruitig, zonder jetlag uitstappen op Schiphol.

Nog 3 daagjes…

Moraal van het verhaal:

Hoe brakker je het vliegtuig in rolt, hoe minder last je hebt van een jetlag!