Gerrit Goudvis en de Vloek van 130

Gerrit zwemt nog maar een rondje door zijn aquarium. Omdat hij van afwisseling houdt, zwemt hij nou eens links om de waterplant, in plaats van het gebruikelijke rechts-om.

Hoewel het een mooie lentedag lijkt als alle anderen, klopt er ergens toch iets niet. Voor zijn gevoel gaat er iets gebeuren, maar wat? Daar heeft hij geen benul van. Maar zijn onderbuik, in het geval dat Gerrit die heeft, die zegt dat er iets niet pluis is. Dat zelfde gevoel heeft hij ook gehad, toen hij een wormpje zag spartelen in de vijver. Het wormpje zag er zo sappig en smaakvol uit, en toch voelde hij dat er iets niet pluis was. Bert de Baars daarentegen, vond dat onzin. “Wat kan er nu mis zijn met zo’n sappig wormpje“, redeneerde Bert. Maar bij de hap naar de worm, leek het wel alsof Bert door een onbekende kracht omhoog werd getrokken. Sindsdien heeft Gerrit Bert nooit meer gezien.

Maar juist, dàt gevoel van ‘er gaat iets vervelends gebeuren, dat gevoel heeft Gerrit nu weer. Maar dit keer is er geen wormpje te zien dat duit op onraad. En toch… en toch voelt het niet goed.

De deurbel gaat. Niemand doet open, want naast Gerrit is er niemand thuis. Er wordt nogmaals gebeld. En nog eens. Het lijkt wel alsof de bel telkens maar harder en feller klinkt. Nu begint Gerrit toch wel een beetje bang te worden. Zijn onderbuikgevoel wordt hierdoor alleen maar versterkt. Hij drukt zijn oogjes tegen de aquariumrand om alles zo goed mogelijk te kunnen zien. Hij zet zijn kieuwen wagenwijd open om alles zo goed mogelijk te kunnen horen.

Voor de deur staat een man, een hele brede man. “Doe open! We weten dat je er bent!“, schreeuwt de man woest. “Nee“, denkt Gerrit verschikt, “Er is hier niemand. Heus!“. Snel verschuilt hij zich in de waterplant. Eventje hoopte hij dat er niet was geweest. Wat had hij toch een raar leven. Eerst werd Bert de Baars ontvoerd en nu dit weer.

De man bleef op de deur bonken en luid roepen: “Doe open!“. Het helpt niet. Toen was het stil…

Nadat Gerrit nog een kwartiertje doodsbang in de waterplant heeft gezeten, durfde hij eindelijk weer te kijken. Er hangt een brief op de deur.

Weer drukt Gerrit zijn oranje goudvisogen tegen de rand van het aquarium om de brief te kunnen lezen. Eigenlijk hangt hij veel te ver weg om het te kunnen lezen, en eigenlijk kunnen goudvissen helemaal niet lezen, maar Gerrit wil het zo graag, zo graag, dat het hem toch lukt.

De brief is van de deurwaarder. De vorige bewoner heeft schulden en morgen komen ze de deur forceren en spullen meenemen.

Gerrit schikt zich een hoedje en kruipt snel weg in de waterplant.

Wordt vervolgt…

Moraal van het verhaal:

Thuis komen met een brief van de deurwaarder op de deur voor de vorige bewoner is niet relaxed!