Privékok

Werk en privé moet je natuurlijk van elkaar scheiden. Maar voor leuke dingen van het werk in mijn privé tijd doe ik natuurlijk niet moeilijk. Regelmatig een borrel, bedrijfsuitje (of weekend). Een beetje tafelvoetballen of een lekkere lunch. Hoe zwaar kan het leven van een werkende man zijn.

Een voortvloeisel uit het werk stond bij mij afgelopen weekend op de stoep. Als welkomstcadeau had ik namelijk een succesweekend in de vorm van een privékok tot mijn beschikking gekregen. En wat is er nu beter dan zelfgemaakte pasta eten (zoals het laatste bedrijfsuitje)? Juist ja! Iemand anders die pasta laten maken. Afgelopen zaterdag stond privékok Wouter bij mij op de stoep. Gewapend met een boodschappenmandje en wijntasje deed zijn vinger het hamertje in mijn deurbel een ringelend geluid maken. Na hem een korte rondleiding door, vooral de kleine keuken, te hebben gegeven, toverde Wouter al snel een grote stapel ingrediënten uit zijn tas. Mijn taak was nu relaxen en afwachten, een taak die mij wel op het lijf geschreven was.

Ik had wat vrienden uitgenodigd voor een logeerfeestje in mijn net opgeknuste huisje. Ik ben net verhuist naar Arnhem, van de week nog de tafel afgebeitst, wat klapstoelen wezen scoren bij de Ikea en de halve Action leeg gekocht voor wat leuke bordjes en glaasjes. Nog net voor het eten eventjes de gasten ingezet om wat lampen boven de tafel te hangen, zodat we ook konden zien wat we aan het eten waren (en omdat eten bij een bouwlamp nou ook niet helemaal mijn hobby is). Ondertussen creëerden de heerlijk geuren die uit de keuken langzaam de weg naar onze neuzen hadden gevonden een gevoel van trek in een leuke avond! Wouter liet ons nog even spartelen met ons hongergevoel, maar al gauw kwam de eerste gang op tafel.

Een heerlijke Italiaanse salade met mozzarella, kersentomaatjes en een knapperig stukje kaas. Dit alles werd geserveerd met een passende wijn. En na deze gang kwamen er nog 3 gangen met ingewikkelde Italiaanse namen welke ik allang weer vergeten ben. Dit in tegenstelling tot de smaaksensatie, want nog steeds als ik terugdenk beleef ik weer hoe dat spreekwoordelijke engeltje over mijn tong aan het piesen was (voor de mensen die deze uitdrukking niet kennen: ‘t was erg lekker!). Of het nu de gevulde pasta met spinazie, bospaddestoelen en roomkaas was, of het rundervlees, die zo mals gaar was dat als je er alleen al naar wijst, hij uit elkaar viel, alles was primadeluxe te eten! En elke gang was dus voorzien van een speciale fles wijn.

Nou zijn wij geen wijn kenners, en al helemaal niet gewend om een speciale fles wijn bij een gang te hebben (voor een mooie volle smaaksensatie), maar je kon toch duidelijk proeven dat elke wijn wat extra’s gaf aan de gang. Volgens kok Wouter, heeft elke wijn verschillende lagen. Bijvoorbeeld de afdronk, wat de laatste laag is van de wijn. Na deze wijze woorden, als blijk van zijn kennis, voegde hij er nog aan toe: Maar jullie moeten wel een beetje doorzuipen, want er komt zo weer een fles aan.

Het nagerecht bestond tenslotte uit een citroentaartje, voorzien van een heerlijk zachte crème met vanillesmaak en een verse vijg. Ook dit weer voorzien van wijn, ditmaal een witte, mousserende zoete, lichte wijn, vooral bij de dames erg in trek (de naam van deze wijn, Moscato D’Asti, werd ook zorgvuldig door iedereen ‘genotuleerd’.

Nadat Wouter de afwas had gedaan, nam hij weer de trein terug naar de andere kant van Nederland en hadden wij een geslaagd eerste deel van de avond gehad! Uiteindelijk nog het centrum van Arnhem van dicht bij bekeken, een uur minder geslapen gestapt omdat de klok een uur sneller ging en zondag middag het weekend afgesloten met een lekkere (dit keer zelfgemaakte) brunch met warme croissantjes, broodjes, eitje erbij, vruchtensap en een goed gevoel. Kortom: wederom een meer dan geslaagd weekend.

Moraal van het verhaal:

Het is echt vervelend om dingen voor je werk in het weekend te moeten doen!