Meneer de Burgemeester

Dag meneer de burgemeester. Ik hoor het Samson nog zeggen. Een gezellig Vlaams ons-kent-ons dorp, waar de turnende kruidenier met de zingende kapper en de pratende hond op de koffie gaan bij de burgervader. Waar je nog gewoon kan aanbellen als je een vraag hebt en hij zijn hoed op zet en je komt helpen.

Afgelopen weekend waren we in Duitsland om het zomerkamp (scouting) voor te bereiden. En zoals altijd leverde dat weer de leukste situaties op.

We waren op zoek naar een mooi terreintje waar we met hemelvaart met de kids kunnen staan. Hoe gaat zo iets nu in zijn werk. Een mooi stukkie afgelegen weiland is natuurlijk moeilijk gevonden. Bij zo’n lapje grond in de middle of nowhere staat namelijk geen bordje: voor reserveringen sms weiland aan naar 4747. Het is dus practisch onmogelijk om bij een mooi stukje van deze aarde makkelijk de eigenaar te vinden.

Dus moet het andersom: vind een potentiële eigenaar en vraag of hij een mooi terreintje heeft. Deze methode vergt natuurlijk wel wat meer geluk, dat je net die ene boer treft met een mooi terreintje, als je uberhaubt al een boer kan vinden.

Helaas doen ze in de omgeving van de Moezel (want daar praten we over) meer met het maken van wijn dan met koeien. Het bekende blanke spul uit die streek is immers wijn en geen melk. En aangezien een tent nu eenmaal wat relaxer staat op een vlak weilandje, dan op een schuine steile helling tussen de wijnranken, vormt dat de volgende uitdaging.

Het aantal uitdagingen voor een mooi terreintje is inmiddels groter dan de hele financiële crisis bij elkaar, dus hopelijk kunnen we wat vinden. Maar het wordt later en later en komen niet echt boerderijtjes tegen. Inmiddels is het al tijd voor plan B: in een dorpscafé vragen of zij niet toevallig een boer kennen, die dan weer een mooi terreintje zou hebben. Schade, Erdnussbutter (dat is Duits voor Helaas, Pindakaas) dat leverde niets op. En het werd later en later, en we kregen meer en meer Duitse pindakaas. Toen we het al bijna hadden opgegeven, en al plannen aan het maken voor een noodplan C, toch nog maar een keer een dorpscafé ingedoken. Daar aan de bar zat een clown van in de 60 naast en cowboy en een piraat (zucht… carnaval). De eigenaar van het café verwees ons door naar Herr Bürgermeister, die zou het misschien wel weten. Ehm, tja, wat hebben we daar te zoeken. Nou ja, laten we maar proberen, wie niet waagt, wie niet wint (wie wel waagt kan overigens nog steeds verliezen maar da’s een heel ander verhaal).

Dus wij naar de burgemeester en aangebeld. Komt een man naar de deur in zijn weekendkloffie op zijn slippers. Of hij een terreintje wist. Met hemelvaart? Ja hoor, is prima. Als je zus en zo daar heen gaat, dan kan je daar wel stan. Ohw jullie zijn met de auto? (bijdehante opmerking van mij: nee, we zijn lopend uit Nederland, nou goed!), dan rij ik wel even mee. Hij doet zijn hoed op en stapt op de slippers de auto in.

Kijk, hier is het. Net buiten het dorp ligt een mooi stukje grasveld. Ohwja als jullie naar de wc willen, of willen douchen; dat kan wel op het gemeentehuis! WTF!!! Zo heb je nietsen zo krijg je van de burgemeester - op slippers - persoonlijk een terreintje toegewezen, inclusief douche op het gemeentehuis. Hadden wij maar zo’n soepele gemeente! Ik kreeg spontaan een Samson en Gert gevoel.

Maar ja, het kan altijd beter: ook maar even gevraagd of hij niet toevallig ook een terreintje wist wat wat meer afgelegen lag, met een beekje erbij of zo. Ja hoor, kom maar mee. Wij weer de auto in gesprongen, en hij leidde ons het bos in. Over gladde, natte en soms ijzige paadjes, met haarspeldbochten. En daar, midden in nowhere lag een mooi terreintje: in het bos, naast een beekje. Genoeg ruimte voor spielerei dus. Zo heb je niets, en zo heb je je eigen kampeer walhalla. Kosten: een mooie fles wijn als bedankje. In dat laatste half uurtje toch nog die hele (niet zo efficiënte) dag goed gemaakt. En er kwam spontaan een liedje op in mijn hoofd: Hoe gastvrij is Duitsland, hoe gastvrij is Duitsland, dat gaan we uitzoeken nu we er toch zijn!

Moraal van het verhaal:

Het vinden van een terreintje kan in een half uur, maar het kan een hele dag maken of breken!