Doodsmak op Les Traverses

Smsen en bellen. Meer had ik niet nodig. Dat is alles wat mijn telefoon deed. Ja je leest het goed, deed. Want sinds afgelopen dinsdag is mijn telefoon niet meer. Heel sporadisch gaat hij nog aan, om dan gelijk weer uit te vallen.

Afgelopen week ben ik op wintersport geweest in Valmorel. Had ik nog nooit eerder gedaan, en na 3x klooien op een binnenbaantje in Bottrop leek dat me wel wat. Dus ik een snowboard onder gestrikt (skiën is immers voor mietjes), en gaan met die banaan, de berg af. Uiteraard wel met de voorkennis dat alles waar motoriek, lichamelijk coördinatie en balans voor nodig is, ik per definitie ongeschikt voor ben.

Elke dag hadden we 2 uur les en de rest van de dag hadden we dus tijd om zelf te klooien, of lekker met een groepje te gaan toeren door de Franse Alpjes. De eerste dagen ging het echt super! Ik was de snelste van mijn lesklasje (boarden voor beginners) en ging voor mijn gevoel echt loeihard de bergen af. Kleine bochtjes, grote bochtjes, hobbeltjes corrigeren, het lukte allemaal. Geen idee hoe het kwam dat ik, met een evenwichtsgevoel van een vistick, toch zo behendig op dat plankie bleef staan.

Maar dag 3 gebeurde het. Weer een geweldige dag gehad, lekker loeihard full-pull naar beneden gesuisd en een stralende blauwe hemel, wat wil je nog meer? Doordat de zon lekker de sneeuw aan het bakken was, ontstond er een krokant laagje, ook wel ijs genoemd. En alleen al van het geluid van een krassend board, op een ijzig stukje gaf mij een Bottrop-flashback (in die indoorhal waren ook veel ijzige plekken waar ik viel: en vallen op ijs doet pijn).

Het was al wat later op de dag, en na 7 uur boarden begonnen de beentjes al wat vermoeid te raken. Maar ach, nog een keertje naar beneden om het af te leren… Bij het voor de zoveelste keer full-pull nemen van Les Traverses (voor de kenners: een mooie blauwe redelijk vlakke doordraaier die eindigt in een steil stukkie rode piste) gebeurde het: net toen ik een klein bochtje wilde maken, bevond ik me op glad ijs, wat een mooie snuit-stuiter (goh, soms verzin ik echt de mooist assonerende woorden…) teweeg bracht. Een volle landing op knieën, arm en heup was het pijnlijke gevolg. Met veel pijn en een vetrokken gezicht maar weer opgestaan en verder geboard. Het beste wat je kan doen na een val, is namelijk gelijk verder gaan en wat bochtjes draaien om het zelfvertrouwen terug te krijgen.

Eenmaal beneden de schade maar eens opmeten: vooral de heup ziet er met een kleine bloeduitstorting wat minder uit. Tja, op die hoogte zat dus mijn telefoon in de broekzak, en die geeft zo slecht mee als je daar op valt. Dan de telefoon maar ff checken. Uiterlijk geen enkele schade, maar diep van binnen… diep van binnen heeft hij zwaar geleden. Want de telefoon stond uit. En hij wilde nog maar aan, maar dan gaf hij enkele seconden later weer de geest. Mijn telefoon had de doodsmak niet overleefd en is na 3 jaar trouwe dienst nu bijna helemaal overleden. Af en toe wil hij nog even aan, maar dan geeft hij weer de pijp aan maarten.

Helaas, helaas, pot met pindakaas, maar mijn telefoontje is niet meer. Het enige kleine smetje op een superweek in de Franse neige. Heerlijk geboard, zelfs de laatste dag nog een zwarte piste mee kunnen pikken! En dat voor iemand met een evenwichtsgevoel van een vistick. Enkele foto’s zijn trouwens hier te zien.

Ps: Zijn laatste woorden waren: Jo! Wij lunchen bij Jimbo Lolo. Condoleances kunnen worden gestuurd naar het bekende nummer; af en toe opent hij nog even zijn oogjes zodat deze condoleances tot hem komen…

Moraal van het verhaal:

Neem na een lange dag boarden op tijd rust, anders gebeuren er ongeluken!