Het toppunt van integratie

De afgelopen week was het weer heerlijk koud in Nederland. Zo’n ouderwetse winter is al weer een tijdje geleden en er lag zowaar natuurijs. Nou is dat leuk en aardig dat natuurijs, helaas kan ik er zo weinig mee. Met een schaatstalent van een vistick en een evenwichtsgevoel van een overleden baksteen kom je gewoon niet heel ver op ijs.

Nu heb ik een jaar geleden met Thalia nog rondjes geschaatst in Nijmegen. Daar kwam ik wonder boven wonder zelfs een beetje voor uit! Eens kijken of dat ook wat zou worden als ik het nog een keer probeer. Ergens wat kringloop ijshockey-schaatsen op de kop getikt, en voor het eerst van mijn leven stond Thijsje met schaatsen op natuurijs.

Tja en wat zal ik er over zeggen. In het begin ging het weer als vanouds. Voor geen meter dus. Maar al snel kreeg ik de slag (nou ja, De slag is wat overdreven, noem het maar Thijs’ slag) te pakken, en klûnde ik rondjes op het eerder genoemde Nijmeegse niveau. Sterker nog, bij elk rondje ging het steeds wat beter.

Onder het toezicht oog van een waterig zonnetje, de wit gerijpte bomen, de knisperende geluiden van alle schaatsen die zoeven op het ijs, de frisse buitenlucht, begon ik me steeds meer Nederlander te voelen. Bij elke slag hoorde ik de tonen van De Dijk of Bløf door mijn hoofd, voelde ik het ijs knesperen bij elke glijdende beweging en genoot ik meer en meer van dit Oerhollandse tafereel. Ik kan schaatsen, of nou ja, iets wat daar op lijkt! Ik ben sinds dit weekend weer ietsje meer Hollander geworden. En terwijl dit vreugdevolle gevoel mijn stemming opperbest maakte werd ik door een vrolijk lachende en zwaaiende Turk op Noren ingehaald… Het toppunt van integratie. Na het schaatsen hebben we ook warme chocolademelk met slagroom gedronken bij de kebabzaak.

Tja, er is nog een lange weg te gaan voor dat ik bij de elfstedentocht aan de start sta. Maar toch, is dat nog ooit een droom van mij om die ooit te halen! To be continued….

Foto’s van mijn stabiliteit zijn hier te vinden, en voor de liefhebber is er zelfs een film van mij en de Turk die mij inhaalt (Vette Disclaimer: Het vertoonde materiaal laat Thijs op schaatsen zien op dag 1 op natuurijs. Het daarbij behaalde niveau ligt - natuurlijk puur incidenteel - een stuk lager dan de rest van de dag, om al helemaal te zwijgen over de duizelingwekkende snelheden die op dag 3 behaald werden (vooraleer ik vol op mijn plaat ging)

Moraal van het verhaal:

Hollandser dan schaatsen kan niet, ik kan het ook niet!