Op zoek naar de sneeuw, deel zoveel

Omdat het hier in Nederland maar niet wil opschieten met die witte kerst, trokken we er 2e kerstdag maar weer op uit naar de Vogezen, op zoek naar de sneeuw. Voor de rest al een jaarlijke traditie, voor mij deel twee. Na vorig jaar een paar dagen zeikesnat geregend te zijn in Zweden, was dit jaar de Vogezen aan de beurt.

Even kort het concept schetsen: men neme een hike-outfit wat een beetje tegen kou en slecht weer kan, nemen een rugzak met slaapzakkie en matje, stampen daar nog 6 kilo eten en lekkere hapjes in (het weegt wat maar dan heb je ook wat), kopen een kaart van een interessant wandelgebied en crossen in de auto die kant op. Vervolgens zijn er allemaal (gratis) berghutjes daar, wat een soort tuinhuisje is met een houtkachel, tafels en houten bankjes erin. Het ene huisje wat luxer - bijvoorbeeld omdat het niet tocht, of met een veranda - dan de ander. Vervolgens stippel je een leuke route via de kaart uit, en je verdwijnt 4-5 dagen in de middle of nowhere.

Onderweg ben je dan aan het genieten van het mooie weer, de mooie uitzichten en het lekkere (meegesjouwde) eten. Daarnaast is het soms afzien met de steile klimmetjes, waarbij je bij elke stap weer 20 centimer wegzakt in de sneeuw, de soms koude nachten (zo goed isoleren die hutjes nu ook weer niet, we hebben het een keer -3 gehad binnen).

En een paar dagen in de middle of nowhere verdwijnen betekend niet zozeer afzien. Want naast een sinaasappelcake en een ultieme broodsensatie kan je ook van een berghutje met kerst iets heel gezelligs maken. Ten eerste stook je het berghutje lekker warm tot een graad of 20, dan jat je een kerstboom uit het bos en versier je hem met aluminiumfolie, verpakkingsmateriaal en chemisch lichtgevend spul uit een breaklight (zodat je lichtgevende slingers hebt). Daarnaast zet je door het hele hutje kaarsjes neer, maak je van wat lege blikjes wat kerststukjes. Dit alles kan natuurlijk niet zonder een op houtoven bereide kerstmaaltijd: Als voorgerecht een pittige uiensoep en als hoofdgerecht een in appeltjes, uien en witte wijn gesmoorde beenham, in combinatie met gepofte aardappeltjes in handgemaakte knoflookboter. Vervolgens een verkwikkend kop vruchtenthee en je avond kan niet meer stuk!

Wat me wel (weer) opviel tijdens deze dagen is dat interne kacheltje in jezelf: na een uur of 2 buiten zijn in de frisse winterlucht slaat er een soort van kacheltje aan in je lichaam. Je bent dan wel de hele dag wat meer aan het eten, maar dat ding blijft dan ook goed stoken! Bijvoorbeeld de eerste nacht was het -2 binnen, en had ik het redelijk fris (mijn slaapzak wordt al weer wat ouder). De laatste dag was mijn kacheltje goed op stoom, en met -3,5 had ik prima geslapen!

Wat soms best zwaar was was het door de sneeuw lopen. Zeker bij de steilere klimmetjes waar je in de (al wat oudere sneeuw) steeds 20 cm wegzakt was het echt ‘werken’ voor het lichaam. Daar loop je dan met opgestroopte mouwen terwijl het -5 is. Over kacheltjes gesproken!

Kortom, het was weer een geslaagd wandelingetje door de Franse achtertuin. Foto’s staan hier online!

Moraal van het verhaal:

De calorie-'zware' decembermaand is prima door te komen met een wandelingetje in de Vogezen!