I Lost the Game

Ik vind psychologie maar iets raars. Nadenken over waarom jezelf bepaalde dingen denkt is best moeilijk en ik kom ook vaak met mijn eigen hersens in de knup daarover. Bijvoorbeeld, denk eens aan het getal 4. Waarom kan je in jezelf zeggen om aan het getal 4 te denken, en vervolgens denk je ook aan het getal 4. Vanuit het niets ontstond de gedachte om eraan te denken en voor je het wist dacht je er ook echt aan. En de komende minuut, dat kan ik je verzekeren, vergeet je het getal 4 ook niet meer.

Andersom is nog veel raarder. Want hoewel ergens wel aan denken al ingewikkeld is, het is nog veel ingewikkelder om ergens niet aan te denken. Denk maar eens niet aan een roze olifant! Normaal gesproken heb ik de grootste moeite met een voorstelling te maken van een roze olifant. En nu, net als het juist niet moet, heb ik zonder problemen een roze olifant in mijn gedachten rondstampen. En die krijg je er ook niet zo makkelijk uit, want dan moet je er even niet aan denken. En we hebben net gezien hoe moeilijk het is om niet aan die roze olifant te denken.

Maar nu hoorde ik van de week een spelletje, wat met deze ingewikkelde gebeurtenissen in je grijze drap te maken heeft. Het spel heet The Game en is heel simpel. Je kan alleen maar verliezen, niet winnen. Op het moment dat je aan het spel denkt, heb je verloren. Als je verloren hebt moet je dit aan de rest van de wereld kenbaar maken, door bijvoorbeeld I lost the game te roepen (of the hyven, the msn-en, te smsen door te bellen, op een spandoek te zetten, maakt niet uit). Uiteraard is het leuke eraan dat op het moment dat ik ergens iemand in de verte I Lost hoor roepen, dat ik ogenblikkelijk aan het spel denk en zelf ook heb verloren. Het spel is afgelopen als de president van Engeland tijdens een live pers-converentie op tv toevalig aan The Game moet denken (of wordt herinnerd) en dan zijn verlies toegeeft.

Niet meespelen is trouwens geen optie. Nu je het spel kent, speel je vanzelf mee en je kan er nooit meer onderuit. Of je wil of niet, je hersens zitten zo in elkaar dat als jij van de week de woordjes I lost the game voorbij hoort, ziet, proeft of ruikt langskomen dat je aan dit spelletje gaat denken. En dan denk je bij jezelf: shit, wat een flauw spel, ik heb verloren! Wees dan ook zo eerlijk om dat en public toe te geven.

Het leuke eraan is om op onverwachte, originele momenten te verliezen, of iemand te laten verliezen. Wat nou als ik een spandoek met de tekst I Lost op de brug op hang, had ik het laatst met iemand over. Ohw, dan kijk ik gewoon de andere kant uit… Maar ja, dat doe je dan ook bewust, daarmee denk je ook weer aan the game en daarmee heb je dus ook al verloren. Sterker nog, ook al hang ik helemaal geen spandoek op, de volgende keer dat je over de brug rijdt moet je er toch aan denken! En inderdaad, de volgende morgen kreeg ik een smsje met de tekst: I Lost… Dit spel heeft dus een psychologische kracht waar de hond van Pavlov nog wat van kan leren.

Kortom: er zitten zoveel onbegrijpelijk dimensies in het spel. Het idee is zo simpel, maar je kan gek worden van je eigen gedachten, alleen maar omdat je niet wil verliezen. En als je dat denkt, dan heb je al weer verloren…

Moraal van het verhaal:

Psychologie is zo ingewikkeld als de relativiteitstheorie: je snapt er niets van, maar je hebt er wel altijd mee te maken!