De nacht van de poëzie

Peinzend staarde de barmhartige
een starre blik in het eindeloze,
zijn hersens kraakten,
gedachteloos!

Waarheen leidde deze queeste,
de zoektocht, naar dàt, wat niemand wist,
het oneindige duister,
eindeloos

In zijn voorhoofd verschenen
plots één, twee fronzen
het bescheid was
naderbij

Tja, het is weer 5 december en dat betekend traditiegetrouw weer de nacht van de poëzie. Niet officieel, maar gewoon het betere huis-tuin-en-keuken-rijmelarij. En zo nu en dan komen er zulke mooie woorden uit mijn pen gezet, dat ik er zelf bang van wordt. Hoe kan het dat ik, een simpele ziel, zulke woorden uit mezelf kan toveren?

Maar het lukt ook niet altijd, het ontstaat gewoon. Net als een goed verhaal, dat verzin ik niet ter plekke, dat schiet gewoon in mijn hoofd te binnen. Dan ga ik er mee indoor-boetseren en af en toe komen er dan weer aanvullingen bij. Net zo lang tot het eigenlijk wel een leuk verhaaltje is, en dan gooi ik het op papier. Ik denk dat als ik persé moet dichtelarijen dat het niet lukt, maar als ik gewoon, in een voorbij rijdende trein af en toe eens over dagdroom dan komt de rest vanzelf.

Moraal van het verhaal:

Een goed gedicht ontstaat vanzelf tijdens het dwalen van de gedachten over eindeloze landschappen in de trein!