« terug

Hollandse Cultuur

Op de fiets (The Netherlands), 22 November 2008, 11:39 | Thijs
Uncategorized

regenEr zijn zo van die momenten, dat er eigenlijk geen enkele reden is om gelukkig te worden. Dat alles tegen zit. En toch, en toch kan ik op dat soort momenten genieten. Want die vervelende momenten maak je mee, omdat je iets aan het doen ben, wat bij jou hoort, wat bij jouw cultuur hoort. Jij bent die momenten, leuk of vervelend. Je doet de hele dag niet anders dan momenten mee maken. Dus ook die vervelende momenten vertellen wie je bent, en juist dat maakt het zo interessant. Je kan dan wel gaan balen van dat vervelende moment, maar je baalt dan dus eigenlijk om wie je zelf bent. Natuurlijk probeer je iemand anders de schuld te geven, zoals de NS of al die andere mensen die om je heen in de file staan. Maar toch sta jij daar ook; je had op dat moment ook lekker op een mountainbike door de Veluwe kunnen raggen, dan had je niet in die file gestaan.

Vanmorgen had ik weer zo’n moment dat het even wat minder ging en toch voelde ik me helemaal in mijn element. Dit is nu wat mij ‘ik’ maakt, dacht ik nog. Ik zat op de fiets richting het station en na nog geen 500 meter begon vanuit het niets een plens water in de vorm van een stortbui naar beneden te vallen. Niet iets waar je normaal gesproken vrolijk van wordt. Om het leven nog wat makkelijker te maken blies de wind, standje vol loeien, recht in mijn gezicht. De regen werd dus horizontaal tegen mij aangeslingerd. Omdat we al eind november leven was het ook nog eens van die ijskoude regen. Enfin, je kan er je vast wel een voorstelling van maken.

Daar ploeterde ik dan, tegen regen en wind, eenzaam, over een dijkje tussen de weilanden op weg naar het station. En hoewel ik drijfnat aan het worden was, mijn handen zo’n beetje van mijn lichaam af waren gevroren, en ik amper vooruit kwam, kon ik er erg van genieten. Wat heb ik dit gemist in Zweden!!! Hollandser dan dit kan niet, in de rest van de wereld kan niemand dit zich voorstellen, behalve in Nederland. Het gevoel van de eenzame fietser tegen weer en wind, die ondanks alles toch gewoon blijft door fietsen. Die er alles aan doet om, binnen zijn mogelijkheden, zo snel mogelijk op de plaats van bestemming te zijn. Niet wachten voor de bui, niet thuisblijven, geen excuus zoeken, maar gewoon gaan. Dit is Holland, dit ben ik! De Hollandse cultuur wordt letterlijk tegen je aan geslingerd en over je neer gestort, en toch zijn er zat mensen die niet zien dat het zoiets typisch, zoiets puurs is. Je hoeft niet naar een museum om je cultuur te leren kennen, je moet gewoon om je heen kijken. Hollandser dan dit kan niet.

Moraal van het verhaal:

Nederlandse cultuur is vaker in de buurt dan je denkt, geniet er wat meer van, ook als het regent!

Reacties:

  Rachid | 22 November 2008, 16:36

Ik ben het niet met je eens. Toch vind ik het mooi dat je er iets positiefs van maakt!


  Fem | 25 November 2008, 15:57

“Hoe sterk is de eenzame fietser die krom gebogen over zijn stuur tegen de wind
Zichzelf een weg baant? ”

Kei sterk, Thijs!


Reageer: