El Hermano

Me llamo Thijs. Yo soy el hermano de Pim!
Afgelopen 2 daagjes was ik bij mijn broer op bezoek, die op dit moment een half jaartje in studeert Hannover (door de gemiddelde Erasmusstudent ook wel verbasterd tot Hang Over). Eerst een beetje rondgelopen door de stad, gevolgd door een goede kop warme chocomel mit Zahne.

Daarna had Pim zijn cursus Spaans, want dat volgt hij ook. En waarom gaan we dan niet gewoon mee? Aan het begin van de les even aangegeven dat ik, broer van, er bij kwam zitten en de docent vond het prima. De cursus werd trouwens vanuit het Duits gegeven, maar gelukkig spreek ik dat wel (in tegenstelling tot mijn 10 woorden Spaans). Aan het begin werden alle namen opgenoemd door de docent om te checken of iedereen aanwezig was, en naast Pim werd ook ‘El Hermano de Pim‘ opgenoemd, wat ik dus was. Gelukkig had ik net het Spaanse woord voor broer opgezocht, zodat ik direct Si wist te roepen.

Ook had iedereen een naamkaartje voor hun op tafel staan, dus ik had er ook maar eentje gemaakt met de tekst El Hermano (De broer). De les was redelijk te volgen (getalletjes, woorden spellen) en ik kreeg zelfs nog een keer de beurt: Bij een opdracht moest je zeggen of een woord mannelijk (El) of vrouwelijk (La) was. Helaas gokte ik op dat moment fout, waardoor het net leek of ik heel slecht ben in Spaans. Maar in feite is dat natuurlijk ook gewoon zo.

Daarna doorgegaan naar de cursus breakdance. Hoewel de rest van de wereld het nog niet weet, doet Pim gewoon een cursus breakdance. Dat had ie nog niet verteld! Uiteraard ik ook gewoon mee doen, maar dat viel even tegen. Ze waren al bij les 3 en ze kenden al een stapel basismoves waar ze nu op door gingen. Helaas heb ik die basismoves nog niet onder de knie. Dit in combinatie met een motoriek van een baksteen en het evenwichtsgevoel van een visstick, betekende dat ik dus niet echt mee kon komen, maar gezellig mee heb zitten klungelen.

Voor de rest heb ik niet veel meer dingen gedaan dan een ’standaard Erasmusstudent’. Gezellig stappen met veel nationaliteiten tot de 1e tram weer rijdt (we hadden de 3e, die ging nog een uur later dan de 1e tram…). En gezellig eten met 30 man bij wat Italianen die lekkere pasta hebben gekookt. Wat wel opvallend was was dat niemand het geloofde dat ik de broer van Pim was. Grapje zeker, haha. Meermaals hebben wij onze ID laten zien om te laten zien dat onze achternamen toch echt hetzelfde zijn.

Aan het einde van de breakdanceles was er nog een korte battle tussen alle cursisten (behalve ik natuurlijk) en voor iedereen die niet geloofd dat Pim aan het breakdancen is, hier een kort filmpje

Moraal van het verhaal:

Neem als je je broer gaat opzoeken in het buitenland, je ID-kaart mee!