Operatie Surströmming

Gisteren was het zover. De voorbeschouwing beschreef al deze Zweedse delicatesse, verpakt in een stuk blik dat elk moment kon ontploffen. En nu ging hij eraan. En volgens mij, is dat half jaartje wat hij hier nog heeft liggen ‘narijpen’ niet goed voor hem geweest.
Gisteren hadden we ‘doorstroomdag’. Een grappige naam voor een groep HBO-doorstromers die elkaar al vanaf de eerste zware minuut aan de uni kent en af en toe wat leuke dingen doet. Ruud en Niek hadden een leuke middag georganiseerd (paintballen!) en daarna relaxed barbecueën in de tuin. En natuurlijk nog een blikkie vis open maken. Wasa knäckebröd erbij, wat crème fraîche, uitjes, aardappeltjes en het feest kan beginnen. Ik had een oude emmer meegenomen, want die kan je daarna weggooien.

Vervolgens het blik onder water geopend. Na de eerste klik van de blikopener, kwamen de gasbellen naar boven. En met die gasbellen, kwam ook gelijk de meeste penetrante lucht die ik ooit geroken heb boven. Slag voor slag ging het blik verder open. En bij elke slag van de blikopener, werd de geur erger en ging de rest een stukje meer naar achteren staan. Langzaam kwam ook het moment dat ik behoefte begon te krijgen aan wat zuurstof. Eventjes een paar meter naar achter, om op adem te komen, om vervolgens de deksel van het blik te lichten.

Wat er toen gebeurde, is alles behalve dat wat je aan een delicatesse doet denken. De stank die er tot nu toe hing was niets bij de stank die er nu vrij kwam. In vergelijking met de inhoud van het blik, ziet stront er uit als een ‘Mona Lisa’. Geen idee of het zo ‘hoort’, misschien heeft het blik wel iets te lang gestaan (dat ie naast fermenteren ook is gaan rotten), maar dit was echt vies.

Toen we van de schik bekomen waren, en ik langzaam aan het besluiten was om toch maar niet een hapje te gaan proberen, durfde Roel de gok wel aan. Hij pakte een piepklein stukje surströmming, het formaat kan het best worden uitgedrukt in millimeters, maakte wat stoere gebaren, en stopte het milimistische in zijn mond. Met een stalen gezicht kwam hij tot de conclusie dat het, in verhouding tot de stank, een beetje mee viel.

Nu was het mijn beurt, dus in de delicate fermenterende brei een stukje eruit gepakt en maar eens goed aangekeken: ga ik het doen? Dat kleine stukje, met m’n handen gehalveerd en in mijn mond gestopt. Het smaakte inderdaad net iets minder erg dan je denkt, maar dan: waarschijnlijk hield ik het stukje fermenteersel iets te lang in mijn mond. Alle sappen mengden zich, alle gassen kwamen los en betraden mijn reukorgaan, en deze combinatie was verre van ideaal. Sterker nog: mijn lichaam deed er alles aan om deze substantie uit mijn lichaam te verwijderen. Mijn afweersysteem trad in werking, en besloot uit zichzelf dat het verstandig was om deze indringer zo snel mogelijk buiten te werken. Het resultaat kan je wel raden.

Een wijs spreekwoord over surströmming is: Hij die het probeert is moedig, hij die daarna nog een stukje neemt is gek. En Roel is gek, want die vroeg zich af, of het met een klodder crème fraîche nog zo smerig smaakt. De uitslag van deze test: ja, ook dan smaakt het smerig. Omdat de rest niet zo’n honger had (waarschijnlijk te veel gegeten met de BBQ), was het tijd om de zooi op te ruimen. Voor de zekerheid vond dit projectje plaats op een schoolplein, en niet in de tuin van Ruud. Begraven in de zandbak was een optie, maar dat vonden we niet zo aardig voor de gravende kindjes. We hebben alles in een dichtgebonden vuilniszak daar maar in de prullenbak gegooid. En alle sappen die nog in het blik zaten, hebben we door een put gespoeld. Nu maar hopen dat het niet heel hard gaat regenen, en het rioolwater door de straten gaat lopen, want dan is Zevenaar niet meer veilig…

Pics zien? Check de surströmming foto’s! Beelden zien? Check de film:

Moraal van het verhaal:

Surströmming: Wie een hap neemt is dapper, wie er nog een neemt is gek!