Hikende Hollanders in Zompig Zweden

Ik kreeg een paar maanden geleden een mailtje van Bouke met de vraag of ze met de kerst op de koffie konden komen. En daarna konden we dan een gezellig wandelingetje door het bos maken. Want, hoe kan je die zware decembertijd, met al die lekkernijen nou beter verwerken dan met een wandelingetje. En zo geschiedde, en zwoegden we ons de afgelopen 4 dagen over de Bohusleden route, een 360 kilometer lange wandelroute die ook langs Göteborg loopt. Het waren zo ongeveer de meest natte, regenachtigste dagen hier in Zweden.

Helaas heb ik behalve een goede slaapzak en een goed matje niet echt goede spullen (hier) om 4 dagen mee te gaan hiken: Mijn rugzak is veel te klein en niet waterdicht, mijn schoenen zijn niet (meer) waterdicht, mijn jas ook niet meer helemaal geloof ik en mijn regenbroek is niet ademend. Kortom: dat wordt gezellig met de regen! Omdat in een kleine rugzak niet veel past, was ik genoodzaakt de efficiënte massa/volume zaken mee te dragen. En zo liep ik 4 dagen met een liter Jägermeister en een fustje van 5 liter bier. Hoewel we wel voor primitief gaan, blijft het natuurlijk vakantie en moeten er geniet momentjes inzitten.

We sliepen in de gratis publiekelijk beschikbare trekkershutjes. De ene wat beter dan de andere. Vaak niet meer dan 3 wandjes en een dak met daarvoor een vuurplaats. Soms lekt het ook, maar als je veel geluk hebt, is het hutje zelfs helemaal dicht en heeft het een houtkachel. Water haal je maar uit het bijbehorende meer en kook je om diarree te voorkomen. Twee half open, en twee dichte hutjes stonden er op de planning, en moesten zorgen voor de nodige relax momentjes.

De eerste dag (2e kerstdag) gingen wij (Bouke, René en ik) richting startpunt en richting eerste hutje. We zouden dan alvast aan de stoofschotel beginnen (primitief betekend natuurlijk niet dat je niet lekker kan kokkerellen), en René zou Sebastiaan van het vliegveld afhalen. Nadat we na 4 uur nog niet het hutje hadden gevonden hadden we de auto maar bij een of andere skihut neergezet, waar we gekookt hebben en heerlijk op de veranda hebben geslapen.

De volgende dag begon de regen, wat niet automatisch betekend dat het uit was met de pret. Het heeft wel wat om tijdens baggerweer jezelf te verplaatsen. De weggetjes leken ondertussen meer op een beekje dan een weggetje, dus meestal liep ik (mijn schoenen waren het minst weersbestendig) van droge plek (lees: minder natte plek) naar droge plek te huppelen. Bij het eerste hutje kwamen we echter zeiknat aan. Het was gelukkig een dicht hutje met een kachel, dus na de kachel letterlijk roodgloeiend te stoken, konden we toch in een t-shirtje om ons heen kijken hoe al onze kleren aan het droog dampen waren. Binnen loeide de kachel. Al wat buiten loeide was de wind, die de regen met verme slagen horizontaal tegen het hutje liet kletteren. Nee, zo slecht zijn die dichte hutjes nog niet.

De volgende dag begonnen we met onze kleren droog, maar het regende wederom zeven sloten tegelijkertijd. Het duurde dus ook niet lang voordat we weer helemaal doorweekt waren. Ik moet zeggen, ik kan met niet herinneren dat ik nog eens zo nat ben geweest en er ook nog 17 kilometer mee gelopen te hebben. Vanaf minuut 1 waren de sokken al doorweekt.

De route was een erg mooie, vooral het landschap was afwisselend. Dan liep je weer langs een meertje, dan weer zat je steil heuvel op te klauteren, dan had je weer een fantastisch uitzicht, maar bovenal was het nat. En niet een beetje, maar al die regen zorgde ervoor dat het water een stuk hoger stond dan normaal. Het leek er wel alsof ze een bever met een pot verf het moeras hadden ingestuurd, die de route had uitgezet, want daar waar wij liepen stond overal minstens 10 centimeter water. En leek je een plekje te zien voor je voet waar geen 10 centimeter water stond, dan zakte het (drijvende) mos alsnog weg en stond je toch in het water. Het was echt meer een moeras dan een wandelroute, zoiets had ik nog nooit meegemaakt. En toch probeer je nog bij elke stap het water te vermeiden om te zorgen dat dat net opgewarmde water in je schoen niet wordt aangevuld met koud water. Tussen de moerassen door, liep je door iets wat we in Nederland een beekje noemen. Tot op het bot nat (maar omdat je aan het lopen bent niet koud), kwamen we aan bij ons 3e wederom geheel gesloten, warm te stoken hutje. Het was erg klein, en nadat we het hele hutje hadden vol gespannen met wasdraad nog veel kleiner, maar daarom wel gezellig.

Helaas waren de schoenen te nat om geheel droog te worden, dus vanaf minuut 1 liepen we weer met natte voeten. Na weer een paar keer stevig omhoog en omlaag te hebben geklauterd en we dachten qua water wel alles gehad te hebben, kwamen we bij het volgende gva (grens-verleggende activiteit): een gammele hangbrug van een meter of 20 lang en 2 dunne, gladde plankjes breed, die in het midden net een paar centimeter onder het wateroppervlak hing. Dit was best een uitdaging, want in het meertje vallen was niet echt een optie, en het bruggetje was best glad. Nadat Sebas er als eerst over was, vroegen we hem hoe de route daar verder liep. Nog half verstijfd van wat Sebas daar aantrof was het enige antwoord wat hij kon geven Kom zelf maar kijken. Toen we zelf ook over het wankelige, gladde bruggetje waren gegaan, zagen we wat we bedoelden. Het stuk erna bestond ook uit een soort van bruggetje. Ook 2 plankjes breed, 30 meter lang, spiegeltjeglad, maar deze keer zonder leuningen. Ohwja, daarnaast een moeras wat er wel diep en koud uitzag, en een niet geheel belangrijk detail: door het hoge water lag de helft van dit bruggetje zo’n 10 centimeter onder het wateroppervlak. Ik kan je verzekeren: dit loopt niet heel ideaal. Tussen alle regen door, hadden we nog wel af en toe tijd om om ons heen te kijken, want de omgeving was echt supermooi!

Na al dit gesop, was het tijd om wat van de route af te wijken en om een dorpje aan te doen: Munkedal. Bij het binnenlopen stond er bij het folkshuis (folkethus) een bordje buiten met home-made cake (hembakad kakor). Binnen zaten 2 Zweedse studentes een beetje creatief te zijn, aan de muur hing kunst gemaakt door studenten van het gymnasium, en de tafel stond vol met zelf gebakken cake. Er was verder niemand, dus ze waren blij dat er wat volk over de vloer kwam. Na een geslaagde Fika (= een Zweeds woord wat zoiets betekend als koffie nuttigen met wat lekkers) in een nat en stinkend kloffie, en wat gepraat te hebben met de locals (tevens nog even Zweeds geoefend) werden we al bijna beroemd aan het dorp. Want toen ik mijn caketje aan het opscheppen was, hoorde ik er één aan de telefoon zeggen: Vi har fyra hikade Hollander (we hebben 4 hikende hollanders)! Nadat we door hun op de foto waren gezet als bewijs, zochten me waar weer de regen op om bij ons laatste hutje aan te komen. Deze was aan één zeide open, en bevatte geen kacheltje dus er kon niets warm en droog worden gestookt. Het hield ondertussen wel een beetje op met regenen, dus na het eten doken we al rillend (na 2 uur lang met natte voeten in de kou eten en ons bivak te hebben gemaakt) in onze slaapzak om vanaf daar nog lekker na te kletsen. Een stuk warmer.

Bij het krieken van de laatste dag priemde er een voorzichtige zonnestraal in het helder blauwe meer. De lucht was op een enkele wolk na al net zo blauw. De laatste dag, dus het was droog! Helaas waren alle kleren, inclusief sokken en schoenen wel nat, en de paadjes nog steeds beek-achtig en onbegaanbaar, dat mocht de pret niet drukken. Achter het dikke wolkendek was toch de zon gaan schijnen. En zo kwamen we na 4 dagen door de regen ploeteren lekker stinkend aan bij de bus, die ons weer naar de auto bracht. Ja, een goede manier om je kerstmaal te verwerken is een wandeling te maken door een Zweeds moeras.Ja zo’n wandelingetje door het bos zo tussen de feestdagen is een welkome afwisseling in het zware decemberleventje, met al die versnaperingen en hapjes. Wist je trouwens dat Salami 45% vet bevat?

Pa, Beterschap! Ga eens rustig foto’s kijken. Het zijn er een heleboel, maar er staan een paar mooie bij!

Moraal van het verhaal:

Een goede manier om je kerstmaal te verwerken is een wandeling te maken door een Zweeds moeras!