Russia dag 5: U heeft 0 nieuwe berichten

Piep-piep, piep-piep. Het geluid van een sms-je. Iedereen die geen digibeet is herkend het geluid onmiddellijk. De rest van de mensen denkt dat hun gehoorapparaat bijna leeg is. Het geluid van een sms-je is niet te missen, zelfs niet in een overvolle metro in het midden van Moskou, waar je schouder aan schouder als sardientjes in een blikje wacht totdat het station wordt omgeroepen dat een beetje klinkt als het station waar je uit moet (tussenstops tellen en een beetje gokken wat ze omroepen is de enige manier om op de goede plek uit te stappen). Het geluid van een sms-je wordt altijd gevolgd door een greep naar de telefoon door meerdere mensen. Wie is de gelukkige? Het lezen van een sms-je resulteert dan vaak in een weder bericht. En zo blijven de sms-jes maar rond je oren vliegen. Vele duizenden per dag vliegen langs je heen, door je heen, onder je, boven je. Tot ze de plaats van bestemming hebben bereikt en hun komst aankondigen door een vibrerend piep-piep te laten klinken. En soms, heel soms, blijft het stil. In de rumoerige metropool, ten midden van een van de mooiste metrostations, passanten schieten schichtig als kikkervisjes in de aankomende metro, een mengelmoes van geluiden baant zich een weg door de mensenmassa. Druk en rumoer, en toch voelt het stil en alleen. Het geluid van een verdwaald sms-je…

Dag 5 alweer. Deze ochtend is het tijd voor het Kremlin. Daar was ik al eens, en hoewel de gids gisteren het 5 keer heeft gevraagd tijdens de guided tour of die laatste persoon toch niet mee wil naar het Kremlin, ga ik er niet nog eens heen. Moskou is zo groot, dat ik liever een stukje zie wat ik nog niet gezien heb. Ik ben dus de enige, en terwijl de rest zich zetelt in de bus, neem ik de metro richting de Izmailovskiy Market. Om 1 uur heb ik met de rest afgesproken bij de Basiliek op het rode plein, naast het kremlin, kan niet missen…

Als een ervaren Moskou-ganger heb ik aan een half blik op het metro bord genoeg om te zien waar ik heen moet (al had ik van te voren wel even op de metro kaart gekeken: ik moest in de richting waar de naam van het eindstation begint met een K.). Het is vandaag 4 november, een nationale feestdag in Rusland, dus het is extra druk. Trouwens, in de Moskouse metro is een handigheidje, zelfs voor de buitenlander die de omroepberichten niet verstaat: Reis je in de richting van het centrum dan worden de stations omroepen door een mannenstem gedaan. Reis je van het centrum af door een vrouwenstem. Zo weet je dus meteen of je in de metro de goede kant op zit.

Izmailovskiy Market is een souvenir markt. En aangezien het niet echt touristenseizoen is, en al helemaal niet op de zondag morgen om 11 uur, is het er nog niet echt druk. Voor de souvenir markt is een ‘gewone’ markt. Je kan er jassen, kleding, schoenen, en nog veel meer dingen kopen. Het is er echt bomvol en erg druk. Gewoon even stil staan is er niet bij, de massa bepaald jouw snelheid. Met mijn handen in mijn broekzakken (zolang ik mijn fototoestel in mijn zak laat zie ik er niet heel toeristisch uit, maar zolang je je portemonnee vast houdt weet je zeker dat je hem nog hebt), laat ik mij leiden door de mensenmassa. Her en der wordt ik in het Russisch aangesproken of ik niet die mooie leren jas wil kopen. Ik antwoord beleefd in het Russisch of Zweeds. Antwoorden in het Zweeds is een automatisme geworden op plekken daar waar geen Engels of Nederlands wordt gesproken: Het is een reflex op een onbekende taal. Zo nu en dan weet ik mijn reflex te onderdrukken en antwoord ik Njet, spasica wat zoiets als Nee, dankjewel betekend.

Na zo’n honderd meter te zijn voort gevoerd op de stroom van mensen kom ik bij de souvenir markt aan. De entree is er net zo duur als een wc-bezoek, al krijg ik hier geen bonnetje. Binnen (nou ja, je staat nog steeds buiten) aangekomen maak ik een rondje op zoek naar mijn doel: een mooie fake Russische bont hoed. De goedkope zullen wel niet echt zijn en wel niet warm, maar het is toch grappig. Overal wordt ik aangesproken of ik niet een matroesjka wil kopen. Uiteraard wil ik dat niet, anders had ik er wel om gevraagd. Uiteindelijk kwam ik bij Jan met de hoed die mooie hoofddeksels in de aanbieding had. Voor slechts 600 roebel (17 euri) was ie van mij. Dat was een beetje te veel van het goede. Na 5 minuten onderhandelen wist ik de prijs te laten zakken naar 200 en met nog een beetje zeuren kreeg ik hem voor 180 roebels (zo’n 5 euri). Na een Russisch boek was ook het 2e souvenir een feit.

Na een rondje over de souvenir markt was het weer tijd om terug te gaan. Op de ‘gewone’ markt kwam ik nog wat sokken tegen. Vijf paar voor 2 euro zal vast niet zo veel voorstellen, maar veel geld verlies je er ook niet aan als het niets is. Het 3e souvenir is een feit. Nu echt terug richting rode plein. Toen ik uit de metro stapte zag ik al wat ik een beetje vreesde: het rooie plein is vanwege de nationale feestdag afgesloten. We hadden afgesproken naast het rode plein, bij de basiliek, dus ik moest er nu om heen lopen. Als een ervaren Moskoviet tom-tomde ik mijzelf om het rode plein, om alle politie versperringen heen richting de achterkant van de basiliek. Het leek wel alsof er telkens weer een nieuw blik met sof-jet agenten werd opengetrokken, want bij elke straat richting het rode plein stonden er een stuk of 10 a 20. Helaas, helaas, Alles zat pot dicht. Zelfs de potentiële standplaats van onze bus, aan de overkant van de 6-baans weg was afgesloten. Geen doorkomen aan, en geen Duitser te zien.

Ik had nog maar beltegoed voor 3 sms-jes, dus ik moest zuinig zijn. Hoewel ik niet zeker was of mijn sms-jes aan zouden komen, heb ik ze gevraagd om over een half uur te meeten in een metrostation. Het half uur ging voorbij, een uur ging voorbij, vele reizigers gingen voorbij. Dan mijn een-na-laatste sms-je maar richting Elena gestuurd. Drie maal heb ik mijn sms-je na gelopen, om alles binnen het maximale karakters te kunnen zeggen. Mijn ervaring van de afgelopen dagen leerde mij dat berichtjes richting een Russische telefoon wel aankomen. Misschien dat zij in contact kan komen met de rest. Weer een uur voorbij. Ik kende ondertussen de gehele architectuur van dit metrostation uit mijn hoofd, had mijn uit het hotel mee gesmokkelde lunch al verwerkt, en kwam tot de volgende conclusie: Ik kan hun niet bereiken, zij kunnen mij niet bereiken, er zit niets anders op dan er het beste van te maken. Ik kan er wel een baaldag van maken, maar daar wordt het niet veel beter van. Ik ben maar uit het metrostation gegaan en een wandeling gemaakt over de belangrijkste straat in Moskou: Tverskaya. Het begon ondertussen wat te sneeuwen en daar liep ik dan: home alone in een metropool. Je zou er zo een nieuwe kerstfilm van kunnen maken. En het voelde prima, de sneeuwvlokken dwarrelen in mijn gezicht, de frisse lucht, het chaotische verkeer vol lada’s, het terug opsnuiven van de sfeer.

Na zo’n twee-en-een-half uur Russische sfeer opsnuiven, dingen terugzien en rondwandelen, liep ik weer terug richting Kremlin. Het begon ondertussen al wat donker te worden en het sneeuwde nog steeds (helaas wel natte sneeuw, dus het bleef niet liggen). Die avond was er een balletvoorstelling in het Bolshoi theater waarvoor ik ook een kaartje had aangevraagd. Dat begon om 7 uur, dus dat was mijn doel: zorg dat ik daar om 6 uur ben dan weet ik zeker dat ik bekenden ga tegen komen. Terwijl ik de brug richting het Kremlin op loop zie ik daar, in de verte een groepje toeristen… Het waren een stel van onze groep, en ik was blij om weer in de ‘bewoonde wereld’ te zijn. Helaas wisten ze me te vertellen dat de kaartjes voor het ballet op waren. De gids had helaas niet genoeg kaartjes kunnen krijgen, dus een 8-tal moest worden teleurgesteld. Ik was niet de enige van dat groepje, er waren er nog 2 bij. Ze hadden afgesproken om om 6 uur te verzamelen bij het theater, op jacht naar nog beschikbare kaartjes.

Onze bus zou direct vertrekken na de voorstelling, dus voordat we naar deze (potentiële) voorstelling gingen, moesten we dus al eten. Omdat wij er dus al om 6 uur moesten zijn en de rest om 7 uur (want dan begon het), gingen wij voor ‘fastfood’. Het was bom vol in de McDonalds aan de ene kant van de weg. Aan de andere kant van de weg was een Russische fastfood keten en daar was het praktisch leeg. Deze russische fastfood keten serveerde reuzecrêpes en voor 3 euro, kocht ik er 2 en zat ik goed vol. Niet de meest gezonde maaltijd die je je kan voorstellen, maar in verhouding met de Mc, is het goedkoper, lekkerder, bevat het net zo veel groente (namelijk niets) maar minder vet.

Daarna richting Bolshoi theater. De voorstelling was compleet uitverkocht en de prijzen op de zwarte markt waren zelfs na het onderhandelen nog duur. Hoe dichter we echter bij de voorstelling kwamen, hoe meer de prijzen zakten (de handelaars werden een beetje nerveus of ze hun kaartjes nog wel kwijt raakten), maar het bleef duur. Helaas, helaas, het zat al de hele dag niet echt mee, en ook nu zou het niet mee zitten. Tijd om de zoektocht op te geven, een kop warme chocomel te drinken en ons op te maken voor de lange nachtelijke busrit.

Nog voor ik mijn eerste stap richting koffiehuis heb kunnen zetten komen de Duitse vriendjes eraan. We hadden allebei veel uit te leggen wat er nu precies was gebeurt die middag. Ik heb zitten wachten, zei hebben zitten wachten. Meer dan 6 sms-jes hebben ze mij gestuurd, geen enkele is tot op de dag van vandaag aangekomen. Het geluid van een verdwaald sms-je. Ze waren wel blij dat ik er was want, ze hadden een ticket voor mij! Toen de tickets verdeeld werden in de bus, hadden ze er één extra gevraagd voor mij en een innige omhelzing toonde mijn dank. Ik zwaaide nog even vrolijk naar de mensen zonder ticket, om vervolgens richting ingang van Bolshoi te verdwijnen.

Het theater van binnen is echt supergaaf - en dit was nog maar het ‘nieuwe’ bij-theater. Het hoofdtheater is al sinds jaar en dag in verbouwing (was ook al zo in januari). Bij het afgeven van je jas, kreeg je een mooi ouderwetse verrekijker. Geen idee of we het nodig hadden, maar het ziet er wel grappig uit. De zaal was nog mooier het theater, en hoewel we niet de beste plekken hadden, was toch het grootste gedeelte van het ballet goed te zien (ik zag vanaf mijn plek ongeveer 1/4 niet). Na het theater op richting bus en voor we vertrokken was er nog even vuurwerk: het was immers de nationale feestdag. Dat vuurwerk hier is wel even wat anders dan die rommel bij de vierdaagse feesten of Doesburg-binnenste-buiten. Het was veel tegelijkertijd, mooi en groots. Lekker Russisch uitpakken dus. Vervolgens was het weer tijd om onszelf in de bus te vouwen, op weg richting Sint Petersburg.

Bekijk ook de foto’s van deze rare 5e dag.
Morgen dag 6: Principes en afspraken

Moraal van het verhaal:

Niets klinkt zo hard als het geluid van een verdwaald sms-je!