Sneeuw tovert geruisloos ons kikkerlandje in een sprookjeswereld (nee, geen gouden bal in dit kikkersprookje). De witte-winter-wonder-deken brengt een oase met rust in mijn hoofd, want alles ziet er onder de sneeuw hetzelfde uit. Alle bomen zijn voorzien van witte takken of ze nu springlevend zijn of al jaren dood. Alles straalt een zachte witte rustigheid uit. Niets schreeuwt meer om aandacht, geen honderden impulsen waar mijn hoofd over na hoeft te denken. Het is gewoon sneeuw, nothing less, nothing more.

Daarnaast is het ook nooit donker. Ook al is het midden in de nacht, de vele lichtvervuiling die ons land rijk is wordt door de sneeuw overal gereflecteerd. Geen hoekje ziet er meer donker en kil uit, maar licht en fris.

Ook mijn oren krijgen deze dagen de sound of silence om van de genieten. Auto’s (als die al kunnen rijden) hebben een lage snelheid en de sneeuw belet hen om geluid te maken. De luchtige sneeuw absorbeert de kakofonie aan nongeluid wat resulteert in een oorverdovende stilte. Alsof je in een perfect geïsoleerde stiltekamer staat. Slechts het geluid van de krakende verse sneeuw die onder mijn voeten wordt samengeplet weet mijn oren te bereiken. Lees verder »

Beste NS,

Elke ochtend spring ik op mijn fietsje naar het station, wachtend op die ene trein. Die trein die me brengt naar mijn werk. Die trein waarin ik nog druk bezig ben om wakker te worden, omdat het stiekem toch nog best vroeg is. Die trein waarin een serene rust heerst, omdat iedereen nog wakker moet worden. Enkelen gebruiken het half uurtje om de wereld in de krant te bekijken. Anderen gebruiken het half uurtje om de wereld nog eens aan de binnenkant van hun ogen te bekijken.

Het hoofd wordt dan in een typische slaap-in-een-trein-houding gepositioneerd, waarbij de stoel wordt gebruikt om langzaam in weg te zakken. De trein dient eigenlijk als een verlengstuk van de wekker, om nog mooi even verder te snoozen, om die mooie droom die zo abrupt door de wekker werd afgebroken, om die nog even af te maken. Er is eigenlijk niets meer wat je tegenhoudt om eens rustig de droomwereld van dichtbij te gaan bekijken. Om te wachten tot Klaas Vaak je een enkeltje dromenland komt bezorgen (zonder 40% korting, want het is nog geen 9 uur). Er is eigenlijk één ding wat er nog aan scheelt, één ding wat voorkomt dat ik nog net wat uitgeruster op het werk arriveer.
Lees verder »

Zo, daar zit ik dan. Een Ryanair vlucht naar Gdansk (noord Polen), wat goedkoper is dan een enkeltje Groningen. Goee uitvinding dat Ryanair, zeker als je aan 10 kilo handbagage genoeg hebt en bij het boeken op de site oplet of je alle belangrijke duurder makende vinkjes uitschakelt.

Door het uitvinken van al die vinkjes had ik ook geen priority checkin (wat betekend dat je wat meer betaalt om een halve minuut eerder dan de rest een willekeurig plekje in het vliegtuig te zoeken). Vanaf luchthaven Weeze, moesten we zelf zo’n 100 meter door de stromende regen naar het vliegtuig lopen. Nou ja, ik zei stromende regen, dus dat lopen werd meer rennen. Daarbij haalde ik ook alle priority passengers in zodat ik als een van de eerste het vliegtuig in stapte en zo mooi bij een nooduitgang kon gan zitten. Geen 3 meter beenruimte zoals KLM, maar genoeg om ‘gestrekt’ te gaan en dat is voor een Ryanairvlucht al heel wat. Lees verder »

Laatst, toen ik via Facebook nog eens met iemand terugkeek op mijn tijd in Göteborg kwamen we maar eens tot dezelfde conclusie: wat was dat een mooie tijd. Hoe geweldig waren de mogelijkheden voor impulsief reisgedrag wel niet. Iemand heeft een gek idee om het weekend weer eens ergens heen te gaan en de rest vindt dat gekke idee zo gek nog niet. Vervolgens gaat iedereen hard op zoek naar de goedkoopste slaapplaatsen, vervoersmogelijkheden en toeristische hoogtepunten, om vervolgens dat weekend ook echt in Noorwegen, Kopenhagen, Linköping of waar dan ook te zitten. Kortom: binnen een week van een impulsief reisideetje naar de werkelijke uitvoering. Lees verder »

De leukste manier om een stad door te struinen vind ik met locals. Ik hoef al die toeristische meuk niet zo nodig te zien, ik vind het veel leuker om de stad te zien door de ogen van iemand die er is opgegroeid. In San Francisco waren we Chris tegen het lijf gelopen en die kwam uit LA en die wou ons daar wel rondleiden. Zo gezegd, zo gedaan.

Eerst haar thuis opgepikt, was ongeveer een half uur rijden (waarvan 2/3e over de snelweg, jaja Los Angeles is groot) en vervolgens door naar het centrum (wederom een half uur rijden) waar we gingen brunchen bij Philipe. Philipe is een broodjeszaak waar ze geprobeerd hebben de originele sfeer en stijl van vroeger te behouden (het bestaat dan ook al heel lang). Lees verder »

Nijntje gaat naar de sterren. Niet in de lucht hoor, nee gewoon op de grond. Raar hè? En de sterren hebben ook allemaal namen. Ja da’s logisch, alleen deze keer heten ze niet Orion of Poolster, nee deze heten Tom Cruise, Arnold Schwarzenegger of Hitchcock. En hier is geen grote beer te zien, maar wel gewoon Lassie (van de toverrijst).

Na de walk of fame (waar ook een Zorro en Gladiator rondliepen) was het tijd om door teh gaan naar de Warner Brothers VIP Studio tour. Hier krijg je een rondleiding door de studio’s, sets, decors, en filmattributen van Warner Brothers.

Op een soort van verlengde golfkar werden we rondgereden door het complex. En groot dat het daar was!! En echt over alles was daar nagedacht. Zo heeft geen enkel gebouw een naambordje, of andere specifieke kenmerken. Op die manier kan een kantoor namelijk ook dienst doen als een school (hang een bord op, zet er wat kinderen voor met wat fietsen, geluid van een schoolbel op de achtergrond en het is een school), ziekenhuis of vliegveld.

Lees verder »

De volgorde gaat steeds meer de mist in maar dat maakt niet uit, want alles is ter vermaak. Hoewel ik nu net terug ben valt er nog genoeg te schrijven en genoeg te laten zien, dus dat doe ik dan ook maar.

Maar goed, Death Valley, lekker warm, 35+, enorme zoutvlakten tot wel 60 meter onder zeeniveau omgeven door bergen van meerdere kilometers hoogte. En natuurlijk het slapen onder de sterren en wakker worden met een mooie zonsopgang, tijd voor een filmpje dus.

Lees verder »

Na de Grand Canyon was het tijd om door te gaan richting de kust: San Diego. Na een kilometer of duizend (waarvan 700 rechtdoor) rijden (tussendoor een nachtje in een hostel gedaan), tussendoor nog Mexico gezien vanaf de snelweg (die ging langs de grens) en Mexicaanse muziek op de radio (Mexico, Mexicooooooooooooooooooooooo), kwamen we aan in San Diego. Dankzij de tomtom en de Lonely Planet hadden we zo een hostel gevonden downtown waar we konden slapen en vanaf een meer dan relaxte bank in dat zelfde hostel type ik nu dit verhaal.

Lees verder »

Tja, de Grand Canyon, het ziet er leuk uit, maar het doet me verder niets. Ik heb niet zo iets van: wouw, wat is dit geweldig. Maar ja, zoals al honderdduizendmiljoen keer (vroeger dacht ik dat dat het allergrootste getal was wat er bestond) eerder gezegd heb: je beleefd het pas echt als je er door heen loopt. Je hebt pas echt het gevoel als je hebt geleefd, gedaan, gevoeld, geproefd, gezien, gehoord, geroken. Tijd voor weer een mooie hike dus, dit keer de Southern Kaibab trail (nee, niet de kebab trail, döner zijn we hier in de States nog niet tegen gekomen. Wel wat Duitsers die het ook over de döner kebab trail hadden…).

Lees verder »